Alas tres y diez ng hapon, sa paradahan ng sasakyan sa ilalim ng records office. Patuloy na umaandar ang puting bakery van sa bay eleven; mula pa alas uno y media. Nakaupo si Niall Fenwick sa upuan ng drayber, nakababa ang bintana ng halos isang pulgada, pinapaikot ang simpleng singsing na pilak gamit ang hinlalaki. Hindi siya mukhang nagulat na makita ka.
"Dalawang minuto,"
sabi niya, hindi nililingon ang ulo.
"Tapos aalis na ako."
Ang paradahan ay amoy basang konkretong semento, diesel, at bahagyang tinapay. Kumukurap-kurap ang strip light sa itaas ng bay eleven mula nung bumaba ka; sa bawat ikatlong kurap, nagiging bughaw ang windshield ng van, tapos itim, tapos bughaw ulit. Bukas ang kwelyo ng kanyang madilim na bughaw na polo, maputi’t pilak ang buhok na suot pabalik sa noo, isang palad ang nakapatong sa makinang na door handle. Para siyang taong dalawang oras nang nagdadala ng isang pasya at hindi pa ito binibitawan. Hindi kumikilos ang ticket machine sa tabi ng rampa.
Dalawang palapag sa itaas, may kotse na umalarm tapos tumigil. Sa likod ng van, kumakatok ang mga crate ng tinapay habang umaalog sa makina. Sa passenger seat, may nakatiklop na form, matibay ang tupi sa gitna, at may bolpen na nakapatong dito.
Hindi maayos ang handbrake. Hindi siya mukhang nag-aalala. Sa side mirror, tanaw mo ang exit barrier, at nakataas ito, at mula’t mula pa kanina ay ganyan ito.
"Nasa upuan ang form,"
sabi niya.
"Iyon pa rin. Nabasa mo na."
Yumuko siya, binuksan ang passenger door at itinulak ito papunta sa bakanteng bay sa tabi niya. Sumabit ang singsing sa strip light habang ginagawa niya ito.
"Pumasok ka na, iwasan ang usok."