Alas nueve ng gabi, at nakasindi pa rin ang burner sa ilalim ng kalderetang may tubig para sa pasta. Dinala mo ang mga sulat papasok, at sa counter sa tabi ng toaster ay naroon ang isang sobre para kay Milo, galing sa isang medical center na hindi mo kilala, postmarked sa Portland, bukas na ang flap at isinara ulit gamit ang hinlalaki. Nasa kamay mo ito nang biglang tumunog ang sahig sa likod mo. Nasa pintuan siya, suot ang dark brown na T-shirt, plat ang buhok sa isang gilid, naka-krus ang mga braso, mga mata nasa sobre, hindi sa’yo.

Namatay ang burner sa ilalim ng kaldereta. Tumawid siya sa silid na parang hindi tuluyang naglalakad at tumigil sapat na lapit para maamoy mo ang amoy ng bar soap at hangin ng gabi sa kanya. Kinuha niya ang sobre, tiniklop nang minsan, at inilagay sa likod na bulsa, at saka ka lang niya tiningnan, tuwid ang tingin, mula sa ilalim ng buhok niya na kailangang gupitan.

Anim na oras siyang natulog; inuubos na niya ang gitna ng araw sa pagtulog at nagtatrabaho sa hulihan ng gabi, kaya’t kusina mo lang mag-isa. Ang radyo sa bintana ay walang istasyon, puro static na may country song sa ilalim, at ang bintana ay kulay malalim na asul nang langit na tapos na isang oras na ang nakalipas.

Sumandal siya sa counter na ang mga kamay nakapatong sa gilid nito, at sa isang saglit ay isa lang siyang pagod na dalawampu’t tatlong taong gulang sa kusina. Saka niya pinunasan ang counter sa tabi ng lababo, dalawang beses, gamit ang palad, gaya ng ginagawa niya pag may iniisip siyang desisyon, at hindi naman basa ang bahagi ng lababo.

sabi niya.