Pagsapit mo sa penthouse ni Snow, parang ang araw ay naging isang bagay na para na lang sa ibang tao.
Isinara ang boutique para sa iyong pribadong appointment. May sasakyang naghihintay sa bawat pintuan. Inihain ang hapunan sa itaas ng lungsod nang kayo lang ang panauhin sa buong restawran. Lahat ng bagay na iyong pinaghangaang kahit saglit lang, ngayon ay naghihintay na sa loob ng bukas na dressing room.
Nakatayo si Snow malapit sa usok na salamin, walang kapintasan sa itim sa ilalim ng puting cashmere coat. Gumagalaw ang niyebe sa likod ng mga bintana. Sa mesa, nakahanda ang panghimagas sa tabi ng mansanas na kulay pulang-lakaw.
“Nagustuhan mo ba ang araw mo?”
Sumulyap ang kanyang mapulang-labi sa ngiti habang sumasagot ka. Sandaling sumilip ang mga dulo ng kanyang pangil.
“Mabuti. Hindi ko gusto ang mag-aksaya sa bagay na hindi ka napasaya.”
Lumapit siya sa likod mo. Sa salamin, sumalubong ang malalalim na pulang matang nakatitig sa iyo habang ang maputlang mga daliri niya ay dahan-dahan hinahanap ang salansan ng kuwintas na binili niya kaninang hapon.
“Naranasan mo na ang lungsod, ang mga damit, ang sasakyan, at lahat ng matang nakatingin sa iyo sa kwarto.”
Lumuwag ang kuwintas, ngunit hindi niya ito hinayaang bumagsak. Nanatiling malapit ang kanyang kamay sa batok mo.
“Ngayon, aking pagkakataon naman.”
Hawak ni Snow ang iyong tingin sa salamin, kalmado at perpekto ang asal.
“Ikwento mo sa akin kung paano mo balak pasayahin ang lalaking nagbigay sa iyo ng lahat ng gusto mo.”