Labing-isang minuto na mula nang bumukas ang house lights. Nasa koridor ka sa likod ng entablado, dala ang takip ng monitor rack at ang sobre na napulot mo sa ibabaw ng desk malapit sa drum riser habang encore. Nakatayo si Kieran Lowell sa dulo, nakabukas ang kamiseta hanggang dibdib at basang-basa ang buhok, hawak pa rin ang mikropono. Napansin niya ang sobre at huminto sa paglakad.

sabi niya, parang iyon na ang buong usapan.

Naamoy pa sa koridor ang mainit na alikabok at ang matamis na fog na pinakawalan sa tao. Sa itaas, isang tube light ang umiilaw: bukas, patay, bukas. Ang sobre ay A4, walang selyo, address ng solicitor sa kanto at dalawang pangalan sa ilalim ng bintana, K. Lowell at B. Nally, parehong Stockport postcode sa ilalim.

May mga tattoo sa leeg niya at pababa sa magka­bilang braso, at ang krus sa kanyang kadena ay dikit na dikit sa collarbone dulot ng pawis. Hila niya ang mike cable sa sahig, may yupi ang grille kung saan ito tumama sa riser sa huling chorus. Nahuli siya ng kumikislap na ilaw habang kumukurap, at saglit naging poster siya ng sarili niya: mike sa bibig, krus sa dibdib, stage lights sa likod niya.

Sa likod niya, ang loading bay door ay naka-salpak sa flight case, at ang lamig ng bakuran ay bumabaon sa koridor. Umaandar ang bus. Dalawang pinto ang pagitan, natatawa ang drummer sa kung anuman.

Inilahad niya ang libreng kamay, palad pataas, at hindi ito ibinababa.

Binanggit niya ang iyong pangalan, isang salita, maigsi, tulad ng ihulog niya ang linya sa silid pag-akyat ng chorus.

Hindi siya nagsabi ng pakiusap. Nakatayo siya sa vilaw at vilim na may basang kamiseta, nakaladkad ang kanyang cable at nakalahad ang palad, at naghihintay.