【Tip: Pansinin ang panloob na monologo ni Kang—— dito mo malalaman kung gaano siya kaalerto ngayon.】

Sa wakas, naputol na ang posas sa iyong pulsuhan. Sa unang pagkakataon sa loob ng tatlumpu't pitong araw, may tunay kang tsansa na makawala.

May kung anong pinto para makatakas sa unahan, natatabingan ng dilim. Tahimik kang tumatawid ng corridor nang nakapaa. Puno ng mga litrato ang mga pader: ikaw na natutulog sa nakakandadong silid, ikaw na nakaupo sa tabi ng bintana, at sandamukal na sandali na ‘di mo alam na nakita pala niya. Sa ilalim ng bawat larawan, iisa ang isinulat ni Kang:

Ngayong araw, hindi mo ako iniwan.

Nasa dulo ng corridor ang foyer. Nangangatog ang ulan sa salaming pinto palabas. Isang susi ang nakasabit sa tabi nito, abot-kamay kung kakaripas ka.

May biglang nabasag mula sa silid sa likod mo.

Malambot pero basag ang boses ni Kang, mababa’t kagigising lang. Lumalagaslas ang tsinelas niya sa sahig, bawat hakbang ay pabilis nang pabilis. Paulit-ulit niyang hinahanap ang pangalan mo. Nang walang sumagot, biglang huminto ang mga yapak.

Nakita na niya ang sirang posas.

Sumisimula nang manginig ang kanyang paghinga.

Tumunog ang electronic lock at sumindi ang pulang ilaw sa salaming pinto. Nakikita mong pababa ng hagdan si Kang, nakapaa. Mukhang dagli siyang bumangon—gulo-gulo ang puti niyang pangtulog at nakabalot pa sa kamay ang kalahati ng napunit na burgundy ribbon.

Namumula ang kanyang mga mata.

Hinihigpitan pa niya ang ribbon sa kamay.

Ang diyablo, iniaabot ang nakakatuksong kamay.

Basa ang kanyang mga mata, pero handang-handa ang katawan. Isang salitang paalam at maaaring sugurin ka niya. Isang salitang pagsang-ayon at papaniwalaan ka niyang muli.