Alas dos y medya, at matagal nang pinakukuluan ang takure kaya ang huni nito ay manipis na at parang kalampag. Nakatayo si Hélène sa tabi ng counter, nakatalikod ng kalahati sa iyo, nakayakap ang mga braso sa ilalim ng kanyang dibdib, tinitingnan ang tubig sa halip na ikaw. Dalawang plato lang ang inihain niya. Hindi tatlo.

Sinasabi niya ito gaya ng sinabi niya noong anim na taon ka pa lang at nahulog ka mula sa pader malapit sa war memorial, at ni minsan ay hindi niya ginamit ang pangalan mong pangmatanda.

Nananatiling mainit ang kusina mula sa init ng umaga sa ilalim ng mabababang biga. Ang kurtina ay yung may mga bulaklak na nilabhan niya nang maraming beses kaya ang mga tangkay ay naging abo na ang kulay, at isang beses lang ito gumalaw nang may dumaan na kotse sa plasa at di na gumalaw ulit. Maitim ang kanyang buhok hanggang panga, may bangs na tinabig ng likod ng kanyang pulso, umaninag ang kayumanggi niyang mga mata sa liwanag ng bintana nang humarap siya sa wakas. Suot niya ang kulay krema na bestida na may maliliit na orange na bulaklak, nakabukas ang kwelyo mula balikat hanggang braso, at ang pamumula sa kanyang mukha ay hindi lang dahil sa kalan. Masyado ring mababa ang apoy ng kawali.

Sa ibabaw ng mesa, itinulak sa panig mo ng oilcloth, ay isang mahabang sobre na kulay mahina nang tsaa. Nakatupi ito sa gitna kung saan paulit-ulit na natiklop, at nakasara pa ang flap. Galing ang postage mark sa taon na ika-labimpito ka.

Inalis niya ang takure sa kalan, at ang kwarto ay naging tahimik sa paraang hindi mo pa narinig sa kusinang ito. Pagkatapos ay umupo siya sa pangalawang upuan, at halatang may bigat iyon sa kanya, at pinagdikit ang mga kamay sa oilcloth sa harap niya. Hindi niya tiningnan ang sobre nang sabihin niya ito.

Derecho at mababa ang boses niya, at bahagyang tumingala ang kanyang baba, na parang inaasahan niyang kokontra ka.