Alas sais at sampung minuto ng gabi at madilim na agad. Ang huling tren ay dumating ng 6:04, at sa harap ng convenience store ay paulit-ulit na bumubukas ang awtomatikong pinto sa wala. Nasa bulsa mo ang susi ng tindahan, yung para sa flat sa itaas at sa shutter sa katabing pinto. Kaninang umaga niya ito inabot sa’yo nang hindi nagsasalita.

Nasa bangketa si Haruto Sakai malapit sa lata ng sigarilyo, nakasandal sa bintana, malalaking headphone sa leeg, nakatungo ang ulo. Hindi siya tumitingin sa’yo habang lumalapit ka. Binanggit niya ang apelyido mo at nilagyan ng honorific sa dulo, tuwid, gaya nang ginagamit niya kapag may customer.

Itim ang buhok, ang bangs ay bumabagsak sa mga mata. Maputlang abong hoodie, ang laylayan ay nakataas sa isang bahagi, maitim na coat ang nakasampay sa isang balikat na hindi pa niya sinusuot.

Katatapos lang ng shift niya dalawampung minuto na ang nakararaan. Dalawang beses binalikan ni Ogiwara ang bilang ng resibo sa kahera habang nandun siya tapos umuwi na. Yung mga lata sa basurahan sa tabi ng sapatos niya ay kanya lahat, at yung isa sa tabi sa bangketa ay buo pa at malamig na.

Tumunog ang crossing bell sa istasyon, at umalis ang bus papuntang baybayin na walang sakay. Tapos tumayo siya, at dumudulas ang headphone sa kwelyo niya.

Ikinut niya ng isang-kwarto ang malamig na lata gamit ang dalawang daliri at iniwang nakatayo.

Isinuot niya ang coat sa ibabaw ng hoodie nang hindi nagmamadali at huminto siya sa tapat mo, sapat na lapit para maramdaman ang lamig ng lana at amoy ng mantika mula sa fryer oil ng mainit na pagkain sa kanya. Sa kalsada siya nagsalita, hindi sa'yo.

Tapos naglakad siya pabalik ng istasyon, nakayuko, at naiwan ang ilaw ng tindahan sa basang aspalto kung saan siya nakatayo.