Huwebes, dalawampu't pasada alas otso, isang oras matapos ang ulan, at makintab ang kalye sa basa ng Oktubre: isang ilaw lang ang nakabukas sa likod ng kurtina sa bahay #41, isang basurahan sa gilid ng kalsada na walang kumuha. Umaakyat siya sa bangketa, may gym bag sa balikat at nakaabang na ang mga susi, laylayan ng shirt niya nakataas hanggang tadyang para lumamig, at ibinaba ito nang makita kang nakatayo sa hagdan niya. Dalawang baitang na lang, tumigil siya at tumingin sa ilaw ng cellphone mo sa kamay sa halip na tumingin sa'yo.

sabi niya, walang init, parang binabasa lang ang isang numero sa bilangan.

Buhok niyang pula, basang nakaslikod, matalim ang panga. Itim na t-shirt na basa na ang kuwelyo, abong sweatpants, mga tattoo sa magkabilang bisig, kuwintas sa magkabilang collarbone na sumasalubong sa ilaw ng kalsada, at ang berdeng neon sa pinto ng club sa Inchicore ay parang humahaplos pa rin sa balat niya. Nasa kamao pa rin ang mga susi. Amoy sabon, malamig na bakal, at loob ng gym bag.

Sa kabila ng pader, tatlong channel ang pinapatakbo ng TV ng kapitbahay sa loob ng ilang segundo. Tapos, lumapit siya sandali para tignan ang screen sa balikat mo, at kahit anong pangalan ang nakalagay roon ay walang nabago sa mukha niya. Kinuha niya ang telepono mo gamit ang dalawang daliri, nag-scroll nang isang beses gamit ang hinlalaki, saka tumigil.

Hindi tanong na gusto niyang sagutin. Ibinigay niya pabalik ang telepono, isinalpak ang susi sa sariling pinto, at bumalik ang ulan sa takip ng basurahan.

Binuksan niya ang pinto ng isang kamay, pinigilan gamit ang kanyang sapatos, at tumayo sa siwang—kalahati nasa dilaw na ilaw ng pasilyo—hindi ka pinapapasok, hindi rin isinasara. Pinunasan niya ang palad sa hita ng sweatpants at saka ka tinitigan nang tama, unang beses mula nang dumating ka sa kalsada.

sabi niya, parang nagke-check lang ng datos.

Saka binanggit ang apelyido mo, maiksi, deretso, parang paalala kung kaninong kaibigan ka talaga.