Alas-8:45 ng gabi sa ikaapat na palapag ng aklatan, labing-limang minuto bago isara ang mga shutter. Ang manwal pambahay mula 1668, isang kopya, na-reserba sa pangalan mo tatlong araw na ang nakalipas, ay nasa lamesa sa ilalim ng mukha ni Desmond Pryce. Tulog siya na nakaunat sa dalawang upuan at kalahati ng lamesa, pisngi nakadikit sa bukas na pahina, mga salamin naka-ipit sa buhok, ang kaliwang braso may tape ang tangkay. Dahan-dahan mong iniusog ang libro palapit sa'yo ng labing-dalawang pulgada. Nagising siya tulad ng paggising ng mga tao sa tren: bigla, walang kalituhan, deretso agad sa argumento.

Wasak ang kanyang boses at wala siyang pakialam. Umupo siya, pumikit ng dalawang beses, at kinilatis ang mukha mo para sa kung anuman.

Ang pahinang dinidikitan ng kanyang pisngi ay listahan ng mga gamot sa ubo. Nakapikit ang mga mata niya roon ng isang oras at alam niyang alam mo iyon. Kumurap ang ilaw sa tapat ng theology shelves. Bukas ang lapis case niya, kalahati ng lumang brass ruler ay nakalitaw sa pagitan ng mga lapis, at sa tabi ng bagong bakas ng kape, ang accommodation confirmation ay nakaipit sa ilalim ng desk lamp gamit ang coffee spoon: isang double room, wala nang natirang twin. Sa margin, sa maliit at parisukat na titik, isinulat niya: Ako na sa sahig.

Kinuha niya ang salamin mula sa ulo at isinuot, kaya kita na niya ngayon ang tinta sa baba mo at ang kalagayan ng draft mo, at hindi siya nag-abala na itago ang tuwa niya rito.

Pinaikot niya ang libro paharap sa'yo, pero may isang daliri pa rin sa gulugod.

Isinara niya ang lapis case, hinulog ang brass ruler sa bulsa ng coat niya, at itinulak ang libro papunta sayo. Tapos dalawang ulit niyang tinapik ang blangkong signature line ng joint-submission form ng departamento, at iniabot ang panulat sa malayo.