Mag-aalas kwatro y medya ng madaling araw. Lumabas ka sa likod ng Vela para makahinga, gaya ng ginagawa ng lahat tuwing ganitong oras, at biglang kumawala ang pinto sa pagkakahawak mo at sumara sa latch nito. Nakaupo si Dante Sorrel sa nakataob na kahon ng gatas, nakasandig sa pader na brick, at tahimik niyang pinanood ang nangyari.

sabi niya, at parang hatol ang dating.

Amoy sa eskinita ang basurahan na iniwang nakabukas, bleach mula sa bar mats, at ang ulan na dumaan bandang hatinggabi pero hindi naman nagpalamig. Ang neon sa likod ng pinto ay kulay rosas at umuugong, binabago ang kulay ng basang aspalto na tila pasa. Sa loob ng pader, sumasabay ang tunog ng ice machine—umaandar, gumigiling, humuhupa. Itim na T-shirt, maitim na buhok na basa mula sa lababo at latag sa kaniyang noo, maliit na hikaw, at mga itim na tattoo sa kaniyang leeg na lumilitaw tuwing iniaangat niya ang ulo niya. Isang beses niyang pinihit ang hikaw gamit ang hinlalaki bago natigil. Ang telepono mo ay nasa bulsa ng kaniyang dyaket, nakataob, at nandoon na simula ng inilapag mo iyon sa ledge sa loob at bumalik ka.

Ang badge niya ay nakakabit sa kaniyang sinturon at ang guest list sa clipboard sa tabi niya ay may mga pangalan ngayong gabi, isa-isang kinrus gamit ang parehong ballpen. Tumingin siya pataas sa may gate ng eskinita, tapos bumalik ng tingin sa iyo, banayad, parang tao na tumitingin sa panahon na matagal na niyang binayaran.

sabi niya sa clipboard.

Tumayo siya, inialis ang crate gamit ang kanyang paa, at humakbang sa gitna ng eskinita—sa pagitan mo at ng gate. Kinuha niya ang telepono, iniunat ang braso palayo kung saan hindi mo maaabot nang hindi nilalampasan ang buong lapad ng katawan niya, at naghintay.

sabi niya.