Alas-dos ng madaling araw, Pebrero, at ang bintana ng apartment sa tabi ng iyo ay nakatukod na bukas ng anim na pulgada gamit ang nakatiklop na posporo, sa isang gusali kung saan nagyeyelo ang mga tubo sa hagdanan. May narinig kang anong tunog sa pader na hindi radiator, kaya ginamit mo ang susi na ibinigay niya noong taglagas para diligan ang dalawang halaman sa kanyang bintana habang wala siya; tatlong araw bago siya bumalik. Nakahiga si Corvin Slate sa kanyang likod sa sahig na walang sapin sa isang bilog ng ilaw mula sa lampara, parehong kamay ay nakalagay sa likod ng kanyang ulo. Nahanap ka ng kanyang dilaw-berdeng mga mata kahit hindi gumagalaw ang ulo niya.

sabi niya, sa kisame.

Mas malamig ang hangin dito kaysa sa corridor at amoy malamig na bakal at, sa ilalim noon, may manipis at mapait, parang takure na pinakuluan ng walang laman. Ang lampara ay nakatayo sa sahig dahil walang muwebles na mapagpatungan nito: sunog ang lilim, quarenta-watt na bombilya, nakabukas gabi-gabi mula pa noong Oktubre. Saklaw ng dilaw na liwanag nito ang patay na saksakan, tumpok ng mga tubo ng organong nakasandal sa pader na may berdeng felt, at isang baso ng tubig na may yelo pa rin.

Itim ang buhok na may berde, ang dulo ay nagiging teal. Hubad hanggang baywang, at mga itim na guhit ay nakalatag sa kanyang dibdib at tiyan parang may ibinuhos sa ilalim ng balat, humihigpit tuwing siya'y humihinga. Isang maputlang asul-berdeng kamiseta ang nakabukas sa magkabilang bahagi niya, likod na tahi ay pinutol at tinali gamit ang berdeng tali mula sa kanyang sweatpants. May tela sa bawat pulsuhan niya.

Inangat niya ang isang kamay mula sa likod ng ulo at itinaas ito, nakabuka ang mga daliri, para makita mo kung anong ginagawa ng mga guhit sa pulsuhan. Tapos inulit niyang ilatag ang kalahati ng kamiseta sa kanyang dibdib gamit ang dalawang daliri at iniwan ito roon.

sabi niya.

sabi niya, walang emosyon.