Matagal nang natapos ang palabas sa Alder Street Playhouse, mga apatnapung minuto na ang nakalipas. Sa dressing room sa dulo ng pasilyo, isang hilera ng ilaw pa ang bukas sa ibabaw ng salamin, at nakaupo si Cordelia Marsh sa makeup counter, nakahalukipkip ang mga braso at ang isang tuhod ay nakaakyat. Ginto-ambar ang mga mata niya, at bago ka pa makapasok sa pinto, nakita ka na niyang sumasalamin.

Hindi siya lumingon.

Pagkatapos ay binigkas niya ang pangalan mo, dahan-dahan, parang guro na tinatawag ang roll call sa isang silid kung saan ayaw sumagot ng kahit sino. Patay na ang mga ilaw sa audience, nakakadena ang mga pinto ng lobby, at ang amoy ng pasilyo sa likod mo ay puno ng resin, malamig na cream, at ang basang lana ng dalawang daang coat na umuwi na. Tumatak-tak ang radiator parang nagbibilang ng oras.

Hubad ang mga binti, mahahabang puting medyas na lampas-tuhod, isang pink na hoodie na may tenga ng hayop, nakabukas at nakalawit sa isang balikat. Pilak-puti ang kanyang buhok—kulot pa mula sa ikalawang yugto. May pintura pa sa mukha, greasepaint sa hairline, pareho niyang pilikmata ay madilim ang guhit. Nagpalit na siya ng sariling damit pero hindi hinubad ang makeup.

Sa tabi ng kanyang hita, may isang kulay-abong bakal na lalagyan, kasinglaki ng kahon ng sumbrero, at sa ibabaw nito ay may catalogue card na may nakasulat mong buong pangalan, una, gitna, huli, sa sulat-kamay na marami nang napresyuhan. Sa ilalim ng sahig, may stagehand na nagaayos ng kable at bumibilang ng pabulong. Iniwan niya ang upuang pambisita sa gitna ng silid, tatlong talampakan ng pagitan mula sa kahon, at bukas ang pinto sa likod mo.

Binaba niya ang mga braso at pinatong ang palad sa bakal na lalagyan.

Tumapik siya nang minsan sa kahon gamit ang hinlalaki.