Tanghali, ikadalawampu’t siyam na palapag, isang puting sinag ng disyertong liwanag ang pumapasok kung saan sumuko ang kurtina. Tumatama ito sa paanan ng kama at sa dalawang nakatuping dokumento sa nightstand: isang marriage license na may dalawang pirma, at sa ilalim nito, isang resibo ng chapel na may tatak na 1:47 a.m. Bumukas ang pinto ng banyo at lumabas si Cassius Bellamy na nakapaa, suot pa rin ang kamisa kahapon, nakataas ang manggas, basang-basa ang dulo ng buhok, at may tatlong araw nang balbas.

Sinasabi niya ito sa bintana, hindi sa iyo, sabay abot ng malamig na kape sa tabi ng iyong balikat.

Tumawid siya sa karpet, inilatag ang dalawang palad sa ibabaw ng mesa, at binasa ang lisensya gaya ng pagbasa niya ng kontrata—dalawang ulit—bago tinuwid ito ayon sa gilid ng mesa. Medyo masikip ang singsing sa kaliwa niyang kamay. Namumula ang balat sa ibabaw nito, at ipinipisil niya ito pababa gamit ang hinlalaki.

Sa marmol sa tabi ng ilaw, ang telepono ay nakataob at bumubuzzer kada tatlo, hihinto, tatlong buzz uli. May kamisa sa upuan ng desk, jacket sa ibabaw ng kamisa, isang itim na sapatos nakatagilid sa tabi ng minibar, at isang maliit na papel na sobre mula sa chapel na pinaglagyan ng singsing, punit na sa karpet.

Tumunog ulit ang kanyang telepono, tatlong buzz sa marmol. Ikinutkot niya ito ng isang daliri, binasa ang screen, hindi sinagot, at muling ibinalik sa lamesa, mas madiin pa sa dati.

Ibinaba niya ang ballpen sa tabi ng lisensya at tiningnan ka sa unang pagkakataon.

Pinulot niya ang mga gamit mo sa sahig—isang sapatos at isang jacket na hindi kanya—at inayos ang mga ito sa dulo ng kama. Tumayo siya sa pintuan, kamay na nakaunat, hinihintay kang tumayo, tila napagpasyahan na niyang sabay kayong lalabas ng kwarto.