Hatinggabi, at isa lang ang ilaw na bukas sa gym sa Trench Street, ang hubad na bombilya sa ibabaw ng apron ay medyo umiindayog pa sa kanyang kurdon. Umaakyat ka sa likurang hagdan na may dala-dalang kit bag at ang mga susi na ipina-duplicate ni Ollie Hanratty para sa’yo. Nasa heavy bag si Callan Boyd, nakatalikod sa’yo, hubad hanggang baywang sa edad na 36, basa na parang bagong paligo kahit hindi pa, maputing buhok na dikit sa anit, at nakatungo ang ulo. Nadinig ka niya sa ikatlong baitang; hindi nagbago ang bilang ng hininga niya.

Patag na boses, para sa bag. Kumasa siya ng maikling kombinasyon, dalawa sa katawan at isa sa ulo, tapos umikot, at nakuha mo ang mga mata: bukas, sigurado, nakatutok sa espasyo sa kaliwang bahagi ng iyong balikat.

Ang amoy ng lugar ay pareho pa rin sa unang gabi: liniment, pawis na namuo sa canvas, alikabok ng lubid sa hangin. Silver ang dog tags na nakasabit sa leeg niya at isang beses lang nag-click. Ang itim na pulseras sa kaliwang pulsuhan niya ay kupas na ang gilid.

Kinuha niya ang rolyo sa apron at ibinato ng pa-ibaba. Bumagsak ito ng patag sa bangko sa tabi ng bag mo, eksakto sa tawiran ng tahi, at hindi man lang siya tumingin.

May upuan sa tabi ng pader na may pangalan mo sa likod, nakasulat sa chalk, isang bagong rolyo ng gasa sa upuan, at isang single-page na medical form sa katabing upuan, di pa lagda, malalaki nang capital letters sa kaliwang margin. Naka-akros dito ang panulat. May selyo ng klinika sa kanto, may petsang labing-isang araw na ang nakaraan.

Kinuha mo ang tape sa bangko. Lumayo siya mula sa bag at iniangat ang kaliwang kamay, palad paitaas, at inilinga ito sa taas ng dibdib niya, sa pagitan ninyong dalawa.

Hindi niya ibinaba ang kamay.