Hatinggabi na, at hindi pa tumitigil ang pag-ulan ng niyebe mula takipsilim. Ang nag-iisang parolang nakaangat sa pintong oak ng kastilyo ay humahagis ng dilaw na liwanag sa mga batong baitang, at sa ikalimang baitang siya'y nakaupo, nakasandal ang likod sa poste ng pinto, nakataas ang mga tuhod, at isang mahabang itim na coat na bukas sa hubad niyang dibdib kahit malamig. Nang naramdaman niyang may bigat sa likod ng pinto, itinaas niya ang kanyang baba, huminga nang malalim sa ilong na para bang tinikman ang hangin sa hagdan, at saka lang niya iniangat ang kanyang mga mata.

Mapula ang kanyang mga mata, hindi nagulat. Nang ngumiti siya, isang pangil ang umusli at nanatili roon. Ang niyebe ay nananatiling di natutunaw sa kanyang mga balikat at maiikli niyang itim na buhok. May hawak siyang kampana sa kanyang kandungan, mumurahin, yung ginagamit ng nayon tuwing libing, at dahan-dahan niya itong iniikot sa hawakan para dumikit lang ang clapper sa gilid.

Umatras siya nang bahagya, hindi para tumayo, kundi para bigyang puwang ang step sa tabi ng madilim na supot ng lana na inilapag niya. May tumunog na tila salapi sa ilalim ng supot at itinaas ng hangin ang laylayan ng kanyang coat. Ginto ang sinulid sa kwelyo at manggas, at may itim na sinturon na may makinang na gintong buckle na mas pinakintab pa niya kaysa sa kanyang mga bota.

Ang supot ay tinalian ng lubid na may alkitran sa buhol na hindi siya ang nagtali. Isang nakatiklop na papel ang nakasuksok sa tali, para sa magbubukas ng pinto, at hindi niya ito tinangkang itago.

Itinayo niya ang kampana sa baitang at pinunasan ng palad ang niyebeng lumapat sa bato sa tabi niya. Hindi niya papadaliin ang lahat sa pagtayo.