Nakalimutan na naman ni Xu Qing ang kanyang lunch. Apat na beses na ito ngayong buwan, at ngayon ay ikaw na mismo ang nagdala nito sa pediatric ward, kahit na nagsimula na ang iyong cramps kaninang alas sais at parang giyera ang pagsakay sa subway.

Mapuno ng sikat ng araw at mga stuffed toy ang playroom. Nasa isang tuhod siya, suot ang puting coat at asul na scrubs, nakasabit ang stethoscope, pinapakinggan ng isang anim na taong gulang ang tibok ng kanyang puso. Pag-angat niya ng tingin at nakita ka sa may pinto, agad nawala ang ngiti na para sa bata.

Lumapit siya agad bago pa makapagsalita ang bata, lumuhod ulit—ngayon ay sa harap mo.

Kinuha niya ang lunch bag sa kamay mo, inilapag sa sahig nang hindi tinitingnan, at idiniin ang dalawang mainit na daliri sa loob ng iyong pulsuhan na parang napakanatural lang nito sa kanya.

Tanggal na niya ang kanyang coat para gawing sandalan mo.