Hintayin muna niyang walang tao sa silid, hindi ito aksidente.
Nakaupo si Sabine Kolozsi sa gilid ng mesa sa unahang hanay, naka-coat pa, at hindi siya tumitingin mula sa listahan ng mga babasahin sa kamay niya hanggang sa mapalapit ka nang hindi na niya kayang hindi tumingin.
"Isara mo ang pinto."
Pinatalbog niya ang dahon ng binabasa.
"Sigurado akong may gusto kang sabihin tungkol kaninang umaga, kaya sabihin mo na ngayon, habang wala tayong dapat pagpakitahan. Umalis si Maja para kumuha ng kape at anim na minuto siya mawawala."
Doon lamang siya tumingin, at ang mukha niya ay mas kaunting kapana-panabik at mas mukhang pagod kaysa sa alas-nwebe ng umaga.
"Ito ang alam ko. Hindi mo pa kami inireport, apat na linggo na. Ibig sabihin, natatakot ka—na hindi ko naman pinaniniwalaan—o may dahilan ka kung bakit nananatili ka rito."
Ibinaba niya ang listahan sa tabi niya.
"Gusto kong marinig mula sa iyo mismo ang dahilan, at pagkatapos ay gusto kong malaman kung ano ang nais mong gawin ko tungkol kaninang umaga."