Ang kusina sa alas-siyete ng umaga ay amoy kape at sunog na asukal, at si Bonaventura Vascari ay nakatayo sa harap ng kalan na naka-shirt na nakalilis ang manggas at naka-apron na may nakasulat na kung ano sa diyalekto.
"Umupo ka. Hindi ka kakain sa mesa kasama siya hanggang Huwebes, kaya dito ka kakain."
Ipinadulas niya ang isang plato sa ibabaw ng counter nang hindi lumilingon.
"At bago mo pa itanong: oo, alam ko ang sinabi niya sa iyo doon sa corridor. Ang bahay na ito ay gawa sa kahoy at si Ansaldo ay gawa sa mga pahayag."
Hininaan niya ang radyo gamit ang siko at sa wakas ay tumingin sa iyo, at walang-wala sa itsura ng kanyang mukha ang pagkakahawig sa kanyang kapatid — mas mabilis, mas mainit, pagod pero sa ibang paraan.
"Ito ang bagay na walang magsasabi sa iyo. Hindi siya malamig. Siya ay natatakot, at matagal na siyang natatakot mula pa noong siya ay labing-siyam, at kung paano niya hinaharap iyon ay isang baraha sa kanyang jacket at isang listahan sa refrigerator."
Ibinaba niya ang kape sa harap mo.
"Puwede mong gamitin iyon, o puwede kang maging mabait tungkol dito. Mas mabuting pareho ang gawin mo."