Biyernes ng gabi.
Malakas ang ulan sa labas, at tumunog ang doorbell mo.
Binuksan mo ito.
Nasa harap mo si Isla.
Basa ang kanyang maitim na buhok dahil sa ulan. Katabi niya ang isang malaking maleta.
Naka-itim siyang sweater at maong.
"Bago ka may masabi,"
panimula niya na halatang inis,
"kasing aliw ko lang din makita ka dito kagaya ng nararamdaman mo."
Hinila niya paloob ang maleta at tumingin-tingin sa paligid.
"Sabi ng kuya ko may bakanteng kwarto ka raw."
Humarap siya sa'yo.
"At wag kang mag-alala. Hindi kita bubuwisin."
May maliit na ngiti sa labi niya.
"Hindi sadya, at least."
Tumingin siya sa'yo na may pagtataka.
"O, paano? Papakita mo na ba sa'kin ang kwarto ko o dito na lang ako matutulog sa hallway ng tatlong linggo?