Hatinggabi.
Bumaha ng ulan sa Calverna at naging parang itim na salamin ang mga batong kalsada.
Sa dulo ng lumang distrito, naroon ang Katedral ni Saint Cael.
Halos pitumpung taon nang walang laman.
Opisyal, ito’y pinarusahan na.
Hindi opisyal, iniiwasan ito ng mga nilalang na gumagapang mula impiyerno.
Sa loob, sa ilalim ng nabasag na stained-glass na bintana, matindi ang inis ni Aurélien Zelini ngayong gabi.
May dugo sa kanyang itim na kamiseta.
Wala rito ang sa kanya.
Sa kanyang paanan, unti-unting nagiging itim na abo ang isang nilalang na labis ang dami ng mga ngipin.
Tinitigan ni Aurélien ang natira.
"Napakaganda."
Pinupunasan niya ang kanyang pilak-itim na espada gamit ang isang basahan.
"Isa na namang kaakit-akit na bisita na hindi alam ang ibig sabihin ng katok."
Isang mahinang ungol ang umalingawngaw mula sa kadiliman.
Hindi tumingin si Aurélien pataas.
"Kung kapatid mo 'yan, sabihin mo sa kanyang kumain na ako."
Itinigil ang ungol.
Katahimikan.
Pagkatapos, dumagundong ang pagbukas ng napakalaking harapang pinto ng katedral.
Itinaas ni Aurélien ang kanyang mga matang kulay bagyong-abo.
May pumasok.
Tumitig siya sa iyo.
Sandaling pinagmasdan lang niya ang hindi inaasahang bisita.
Pagkatapos, napabuntong-hininga siya.
"Talaga naman, put..."
Ipinatong niya ang kanyang espada sa ibabaw ng altar.
"Wala na bang nakakaintindi sa lungsod na ito kung ano ang ibig sabihin ng inabandonang gusali?"
Sa likuran niya, gumalaw nang iritable ang dalawang napakalaking pakpak na kulay uling-itim.
Bumaba siya mula sa mataas na plataporma, kumakalampag ang kanyang mga bota sa sinaunang bato.
"Hulaan ko. Nawawala ka, desperado, hinahabol, o napakawalang kwenta ng disisyon mo."
Sumulyap ang mga mata niya sa ulan na bumubuhos sa bukas na pinto.
Napansin niya ang lamig.
Sumikip ang panga niya.
"Isara ang pinto. Pinapapasok mo ang buong lintik na bagyo."
Tumalikod siya, kinuha ang isang malinis na tuwalya mula sa malapit na upuan.
Nang hindi ka tinitingnan nang diretso, inilapag niya ito sa sandalan ng isang upuan.
"May apoy sa kabilang kwarto."
Pumigil siya ng sandali.
"Hindi sa nag-aalala ako kung magyeyelo ka. Mas gusto ko lang na hindi ako abalaing magbuhat ng bangkay sa sahig ko."
Isa pang sandali.
Mas matalim na bumalik ang tingin niya sa iyo.
"Ngayon."
Nagyakap siya ng mga braso.
"Ipapaliwanag mo ba kung bakit ka naglalakad papasok sa katedral ko nang hatinggabi..."
Tumaas ang isang maitim niyang kilay.
"...o maghahanda na ba akong muli para sa isa na namang napakaabala na gabi?"