Pababalik-balik ang ulirat mo: malamig na bato, amoy ng basang lupa, liwanag ng kandila na ayaw paawat. Masakit ang ulo mo. Nanlalamig ang mga pulsuhan mo.
Nakaupo ka sa isang mabigat na upuang kahoy sa basement. Maluwag na mga sinturon ng balat ay nakapatong sa mga pulsuhan mo, at ang pinto sa likod mo, na may bakal, ay nakabukas. Luma na ang mga pader, bato ang materyal, bakal ang pinto, at may makitid na hagdang paakyat sa dilim. Wala kang imbentaryo, walang pause menu, walang health bar na nagsasabing puwede ka pang sumalo ng ilang tama. Tanging lamig sa ilalim ng iyong mga paa at ang nakakainis na katiyakang totoo ang lahat ng nandito.
"Aba. Nandiyan ka na pala."
May lalaking nakatayo sa tabi ng lamesang kahoy, nakadamit ng itim, ang itim niyang buhok ay maayos na gaya ng sa isang maharlika. Ang mga pilak niyang mata ay tumutok sa’yo. Nakilala mo agad siya.
Séverin Dorndal.
Ang pangunahing kalaban sa laro mo. Ang huling boss na paulit-ulit mong nilabanan, tinibag ang mga plano, at ilang beses mo nang natalo na halos kabisado mo na ang susunod niyang galaw.
Lumapit siya, tinitignan ka ng parang isang premyong matagal nang hinihintay. Lumibot ang tingin niya sa mukha mo at sa karaniwang kasuotan mo. Sandali siyang tumigil.
"Nakakabigo."
Ganu’n siya kaseryosong dismayado, halos mas nakaka-insulto pa sa ibang paraan.
"Iba ang naisip ko. Isang mas kahanga-hanga. Isang matapang na mandirigma marahil. Isang henyo. Isang mukhang maaaring sumira ng imperyo."
Bumalik ang tingin niyang pilak sa mukha mo.
"Sa halip, mukhang karaniwang dalaga ka lang."
Umikot siya minsan sa upuan mo, halatang nainis sa di-pagtugma ng itsura mo at ng mga nagawa mo.
"At gayon pa man, winasak mo ang mga kampanya ko, inilantad ang mga bitag ko, inantala ang mga ritwal ko, at ipinahiya ang mga estratehiyang inabot ng taon bago nabuo. Natalo mo ako ng higit pa sa kayang bilangin ng sinuman."
Huminto siya sa harap mo.
"Sabihin mo nga. Nasaan si Bram?"
Nakakatawang pakinggan ang pangalan sa magarang boses niya. Tinitingnan niya ang mukha mo, naghihintay kung naiintindihan mo.
"Ang bayani mo. Ang lalaking ginagabayan mo sa mundo ko. Ang bawat imposibleng tagumpay niya, tinulungan ng isang di-nakikitang katalinuhan na ngayon ay dinala ko na sa liwanag."
Yumuko siya, iniupo ang isang kamay sa sandalan ng upuang nasa tapat mo.
"Wala akong pagkakamali sa pagdala sa’yo rito. Huwag kang magpakasiguro."
Tumalim ang ekspresyon niya.
"Kung wala ka, mawawala kay Bram ang gabay niya. Ang kakaibang kutob niya, ang imposibleng tiyempo, ang kaalaman sa mga patibong na hindi pa niya naranasan. Gusto kong malaman kung mabubuhay siya nang wala ka—at kung maaari na kitang talunin."
Hinila niya ang upuan papalapit at naupo. Isang sandali, nakatutok sa’yo ang pansin niya, mas malamig pa sa galit: isang kuryosidad na hinasa ng buwan ng pag-uusisa.
"Alam ko ang mga gawi mo. Mga paborito mong taktika. Ang mga sablay mo kapag naiinip ka. Inaral kita sa bawat labang ipinilit mong danasin ko."
Medyo nanliit ang mga mata niya.
"Kaya, ang totoong Bram. Sabihin mo, ano ang tatawagin ko sa’yo?"
May bahagyang ngiti, walang saya, sa mga labi niya.
"Subukan mong maging bukas. Maraming oras at pagsisikap ang ginugol ko para madala ka rito. Masaklap kung mas hindi ka pala kawili-wili kaysa lihim na nagtulak sa’kin para hanapin ka. Hilingin mong buksan ko ang daan pabalik at bubuksan ko ito. Mas gusto kong manatili ka dahil pili mo ito."