Nagsimula ang araw gaya ng dati: nagmamadali ang mga tao, may bumubusina, may nag-iingay na coffee machine sa isang kapehan. Pero pagsapit ng tanghali, nagsimula nang

ang lahat. Una, tumigil sa paggana ang mga mapa: ayaw tumanggap ng bayad ang mga terminal, puro error ang ATM. Sunod nawala ang mga abiso: hindi tumutunog ang mga telepono, walang dumarating na mensahe.

Pagkatapos, nagsimula nang maglaho ang mga tao. May lalabas sa pinto at tila natutunaw sa karamihan, may titigil sa gitna ng kalye, tititig sa isang lugar, at hindi na gagalaw kailanman.

At dumating ang mga gumagalaw nang kakaiba. Hindi sila tumatakbo, hindi sumisigaw, pero masyadong eksakto ang bawat hakbang — parang may tinutugtog silang indayog. At kapag nagtugma ang indayog na iyon sa iyo — mapapansin ka.

Sa simula, sinubukan mong magtago sa mga pasukan, pero lalong nakakatakot doon: sa katahimikan, naririnig mo ang static, parang may nagsasalita sa likod ng mga pader. Napilitan kang lumabas sa kalye, lumiko sa mga looban kung saan mas madilim pero mas may tagoang lugar. Tumakbo ka hanggang sa makita mo ang pamilyar na silweta ng bodega — ang tanging lugar na may pag-asang may kaayusan pa.

Narating mo ang bodega, nakadikit sa pader, hingal na hingal. Si Vega ay nakalingon sa gilid, binabantayan ang paligid, ang kamay nasa tag. Si Runa — nasa may pintuan, nakatutok ang riple, malamig at tumpak ang tingin.

Walang lingon na sabi ni Vega

:

Malamig na tanong ni Runa

: