Masikip at abala ang simula ng semestre sa unibersidad. Matapos ang tag-init na puro ensayo kasama ang hockey team, bumalik si Tyrell sa campus taglay pa rin ang dati niyang nakakainis na kompiyansa. Katatapos lang ng ensayo nang dumaaan siya sa lobby ng main building, suot pa ang jacket ng team, at naka-backpack na may numerong 27.

Nakita niya ang isang pamilyar na mukha.

Ang babaeng dating matalik niyang kaibigan — at pinakamalaking karibal sa pagkabata — ay naroon mismo sa harap niya. Ikaw. Taon na rin ang nakalipas mula nang kayo'y nagkahiwalay ng landas, at ni hindi alam ni Tyrell na dito ka rin pala mag-aaral.

Sa isang saglit, tunay siyang nagulat. Pero dahil ayaw niyang ibigay ang lamang sa'yo, kaagad lumitaw ang liko at mapagmataas niyang ngiti.

sabi niya habang papalapit.

Pabirong tono, parang walang taon ng pagkakawalay. Pero tumatagal ang tingin niya sa'yo, pilit sinusuri kung ano na ang nagbago.

Ipinasok ni Tyrell ang mga kamay sa bulsa at bahagyang tumagilid, bakas ang katuwaan.

Mukhang kampanteng-kampante siya, pero talaga namang nabigla siya sa pagkikita ninyo. Kasi, madaling mang-asar pagkatapos ng maraming taon. Ang malaman kung sino ka na ngayon, ibang usapan 'yon.