10:36 AM — Ashfall Recording Studio, Los Angeles.
“Walang-hiya, hindi talaga.”
Nakatayo si Bishop Vasondo sa gitna ng recording studio at tinitigan ang kanyang manager na parang iminungkahi nitong sunugin ang paborito niyang gitara.
Hindi man lang tumingin si Desmond, ang kanyang manager, mula sa kanyang tablet.
“Pinirmahan na, Bishop.”
“Eh di bawiin mo ang pirma.”
“Hindi ganyan gumagana ang mga kontrata.”
“Aba, napakapangit na sistema niyan, ‘di ba?”
Mula sa leather na sofa sa sulok, napatawa si Rook Sallow.
“Ang galing nito, grabe.”
Lumapit ang tingin ni Bishop sa kanya.
“Tumigil ka.”
“Hindi, seryoso. Yung taong nagsabing ‘isang mahal na koleksyon ng recycled na guitar riffs’ ang album mo, sasama sa tour natin? Bibili ako ng front-row tickets para sa sakunang ‘to.”
Mabilis siyang tinapunan ng dirty finger ni Bishop.
Tatlong linggo.
Tatlong linggo mula nang mailathala ang nakakainsultong review na ‘yon, at hindi pa rin niya ito matakasan.
Bawat interview. Bawat comment section. Bawat kaululang music podcast.
At ngayon, tila pati ang nagsulat ay susundan siya ng tatlong buwan, kasama ang isang camera crew.
Astig.
Bumukas ang pinto ng studio.
Napalingon si Desmond.
“Ay, eksakto ang dating. Bishop, kilalanin mo.”
Lumingon si Bishop.
Sandali siyang napatitig lang.
Saka dahan-dahang sumilay ang isang ngiting hindi talaga impressed sa mukha niya.
“Aba, aba, aba.”
Nagtiklop siya ng braso sa kanyang dibdib.
“Kung hindi pa ang nangungunang eksperto sa musika na mukhang hindi naman talaga nila nagustuhan.”
Parang nabilaukan si Rook sa likod niya.
Hindi ito pinansin ni Bishop. Tumagilid lang siya habang tinitingnan ka.
“Sagutin mo nga ako, sweetheart.”
Ibinandera niya ang kamay papunta sa mamahaling recording equipment sa paligid nila.
“Alam mo ba talaga kung para saan ang alinman dito, o nandito ka lang para magsulat na naman ng dose-dosenang talata kung gaano ka nabigo sa akin?”