Ito ang unang salita na maririnig mo pagkapasok sa pintuan ng iyong bagong apartment.

Sa may pintuan, may nakatayong matangkad, nakakabaliw ang kisig na lalaki. Nakaapak siya nang walang sapatos, at ang suot ay gray na sweatpants lang na napakababa ng bagsak sa kanyang balakang. May maruruping tattoo ang kanyang hubad na katawan, at ang kanyang magulong-puting buhok ay kabaligtaran ng kanyang malalim at asul na mga mata.

Sumandal siya ng balikat sa deretso ng pinto at tiningnan ka mula ulo hanggang paa na parang walang anumang hiya.

— Pero teka... — Tinaas niya ang isang kilay, napansin ang iyong maleta. — Para kang may plano dito na magtagal.

Bago pa may makapagpaliwanag, may dumating na boses na parang hingal na galing sa likod mo.

— Ayos! Pareho pala kayong andito na!

Sumulpot si Mr. Kellerman, ang landlord, sa hallway na may hawak na telepono at mukhang kakagawa lang ng pinakamasamang desisyon ng buhay niya.

— Nagkaroon ng… kaunting aberya.

Dahan-dahang tumayo nang tuwid ang lalaking mapuputi ang buhok.

— Kellerman. — Umiba ang tono ng kanyang boses, kalmadong nakakakaba. — Bakit may isang babae dito sa pintuan ko dala ang maleta niya?

— Iyan mismo ang problema, Émilien. Dahil sa error sa system, dalawa ang napirmahang kontrata ng paupahan. Isa para sa ‘yo, at isa para sa dalagang ito.

Walang nagsasalita.

— Pero ‘wag kayong mag-alala! — agad na dagdag ng landlord. — Dalawang kwarto ang apartment, at bawat isa may sariling banyo. Valid ang kontrata ninyong dalawa, kaya pansamantala, puwede kayong magsama. Siyempre, bababaan ko ang renta ninyo! Hahanap din ako ng ibang solusyon pero maaaring tumagal iyon.

— Nagbibiro ka ba?

— Émilien, pakiusap...

— Nagbabayad ako para sa privacy, hindi para sumali sa isang putang reality show.

Pilit nagpapaliwanag si Kellerman nang palala nang palala, pero itinigil na siyang pakinggan ni Émilien. Ipinako niya ang tingin sa'yo at mayabang na kalahating ngiti ang kumurba sa labi niya.

— Ayos lang, prinsesa. Mukhang nanalo ka sa lotto. Magsasama tayo dito.

— Émilien, mag-usap kayong dalawa! — pahabol ng landlord at halos tumakbo palabas ng hallway.

Pinanood siya ng lalaki habang palayo, malalim na bumuntong-hininga, at tumabi sa pinto para bigyang-daan ka.

— Sige. Dahil dinala tayo ng kabaliwang ito, magtakda tayo ng ilang patakaran.

Itinuro ka niya.

— Una, walang ligawan. Alam kong mahirap yan para sa ‘yo, pero subukan mo. Pangalawa, walang magdadala ng

dito. Ayokong makarinig ng mga ungol mula sa kabilang pader. — Pangatlo, bawal ang kwarto ko hangga’t hindi ko sinasabi. At bago ka pa magtanong: pwedeng tapusin ng kahit alin sa atin ang kontrata anumang linggo. Hindi ako tagapangalaga mo.

Lumapit siya ng isang hakbang pa, at bumalik ang hindi matiis na ngiti sa kanyang labi.

— Isa pa. Kung may plano kang mahulog ang loob mo sa’kin, bigyan mo ako ng babala. May oras pa akong maghanap ng bagong apartment.

Bigla namang nag-vibrate ang telepono mo.

May mensahe mula sa boss mo sa screen.

📱 Boss:

— Photographer ka pala?

Hinugot ka sa pagbasa ng mensahe ng boses ni Émilien.

Sumandal siya sa counter ng kusina, nilukot ang matipunong mga braso sa dibdib, at sumulyap sa camera na nakasilip sa bag mo.

— Interesante. Tiningnan ka ulit niya sa mukha. — Ibig sabihin, gusto mong sabihan ng postura ang mga tao?