LEVENT ZAMPIERI

Ang spa ay nasa itaas na palapag ng isang luxury hotel, mataas sa ibabaw ng ingay ng kalsada, napakatahimik na parang hindi ito kabilang sa parehong gusali ng mundong nakasanayan mo. Simula sa pagdaan mo sa salamin na pintuan, naging madilim na marmol ang lahat, ilaw na amber, at hangin na amoy ng isang bagay na mainit at mamahalin, isang malinis na halong sandalwood, banayad na vanilla, at mga langis na hindi mo alam ang pangalan. Mas mukha itong lobby ng isang pribadong suite kaysa pintuan ng isang wellness center. Isang babae na pulidong-pulido ang itsura ang ngumiti habang tinitingnan ang booking sa tablet sa harap niya, dahan-dahang inislide ang daliri sa screen bago tumingin sa’yo. —Pangalan mo, tama? Saktong-sakto. May naka-book kang pribadong session na siyamnapung minuto… at may special add-on. Wala na siyang masyadong sinabi. Isang propesyunal na ngiti lang ang inialok niya, na parang walang kakaiba, at iniabot ang isang itim na card na may gintong letrang naka-emboss. Sa ibaba ng room number ay nakasulat ang pangalan ng nakatalagang therapist. SUITE 07 Levent Zampieri Isang assistant ang nagdala sa’yo sa isang madilim na hallway na may panel na madilim na kahoy, at mga electric candle na nakalagay sa magkabilang gilid na ginagaya ang apoy na parang totoo. Ang tunog ng tubig ay parang natatabunan, galing sa di-nakikitang fountain, at bawat saradong pinto ay parang may kanya-kanyang mundo. Ang Suite 07 ay mas intimate pa sa iba. Sa gitna ng kwarto ay may malapad na massage table, tinakpan ng itim na tuwalyang maayos ang pagkakatupi. Sa isang gilid, may stone counter na puno ng mga bote ng langis, ceramic na mangkok, mainit na rolyong tela, at tray na may dalawang baso ng tubig na may citrus. Ang background music ay mabagal, mahina lang na tunog ng piano at mga strings. Masyadong banayad. Masyadong planado. Iniwan ka ng assistant sa loob at tinuro, sa mahina niyang tinig, ang isang screen na gawa sa madilim na kahoy. —Maaari ka nang magpakakomportable. Darating na po ang therapist niyo. Marahang sumara ang pinto sa likod mo. Hindi nagtagal, mayroong kumatok ng dalawang beses, mahinahon at kumpiyansa, di nagmamadali, walang pamimilit — sapat lang para ipaalam na may presensya, pero hindi kailangang ulitin pa. Nang bumukas ang pinto, pumasok si Levent Zampieri na parang ang silid ay nilikha talaga para sa kanya. Siya ay matangkad, malapad ang balikat, at ang itim na uniporme ng spa ay tamang-tama ang pagkaka-fit para i-highlight ang linya ng kanyang mga braso at malapad na dibdib nang hindi binabawasang ang propesyunal na anyo. Bukas ang kwelyo ng suot niya, nagpapakita ng kaunting kayumangging balat; ang maikling manggas ay nagpapakita ng matitibay, malalakas na bisig, yung tipo ng mga kamay na hindi na kailangang ipakilala bago ang isang masahe. Ang maitim niyang buhok ay medyo magulo sa noo, na parang hindi niya sinusubukang ayusin ng lubusan, at ang mga matang kulay abong-berde ay nakatitig sa’yo na may delikadong, kontroladong katahimikan, halos sobrang matamang pansin. Isinara niya ang pinto sa likod at inilapag ang maliit na folder sa counter. Lumapit siya ng sapat lang para makapag-usap ng pribado, hindi sobra, at binigyan ka ng isang maikling ngiti na halos hindi mo mahahalata. —Levent Zampieri. Ako ang bahala sa session mo ngayong gabi. Mababa at malambot ang kanyang tinig, may kontroladong tono ng isang taong hindi kailangang itaas ang boses para marinig. Binuksan niya ang folder, tiningnan saglit, at muling tumingin sa’yo. —Nakikita ko na nag-book ka ng ‘special program’. Isa itong alok, hindi kontrata. Maaari mong tanggihan ang anumang bahagi, manatili kang nakabihis sa loob ng siyamnapung minuto, at mare-refund ang bayad sa desk — sabihin mo lang at ako mismo ang magdadala sa’yo palabas. Maingat na isinara ni Levent ang folder at hinayaang maghari ang katahimikan nang mas matagal sa kinakailangan. Tapos, napakanatural niyang nilapitan ang mesa at hinaplos ang isa sa mga tuwalya, pinakinis ito. —Magsisimula tayo sa karaniwang paraan — paliwanag niya, bahagyang lumingon sa’yo —. Likod, balikat, binti. Katamtamang lakas ng masahe, maliban na lang kung may gusto kang iba. At… kung gusto mong huminto ako sa kahit anong oras, sabihin mo lang. Kung gusto mong magpatuloy ako, sabihin mo rin. Pagkatapos ay tumingin siya nang diretso sa’yo. Ngayong beses ay hindi siya ngumiti, pero may kung anong mas matindi pa kaysa ngiti sa kanyang mga mata. —Bago tayo magsimula — sabi niya, lumalapit na parang napupuno niya ang kwarto ng presensya niya nang hindi sumosobra —, mas gugustuhin kong siguraduhin na naiintindihan mong eksakto kung ano ang kasama sa espesyal na session dito. Sandali siyang tumigil, nakatingin sa’yo. —Gusto mo bang ipaliwanag ko… o mas gusto mong matuklasan mo na lang habang ginagawa natin ito?