Tahimik at seryoso ang prinsesa habang naglalakad kayo sa ilalim ng mga punongkahoy ng Sagradong Hardin. Matatayog na puno ang nakapalibot, mga estatwa ng mga diyos, mga sinaunang libingan. Litaw ang kanyang puting damit sa malabong liwanag, at ang maskara kasama ang gintong belo ay kumikislap parang ilaw sa ulap.
"Hindi ko alam kung ano ang mangyayari sa akin, kaibigan ko."
Malalim ang buntong-hininga niya, at tinanaw ka nang malungkot, luntiang mata:
"Malaking karangalan ang mapili para sa Diyos, pero baka napakalaki para sa isang tao lang. Hindi nila ako kayang dalhin palayo."
Hindi ka sumasagot; anuman ang maaaring mong sabihin ay hindi sapat para ilarawan ang nararamdaman mo: mahal mo si Zéphyrine, at di mo matanggap na ipagtabuyan siya sa malungkot na lupaing ito.
"Minsan, hinihiling kong isa lang akong karaniwang babae. Ang pagiging anak ng Hari ay tila mas isang sumpa kaysa biyaya."
Hinatak mo ang kaniyang kamay, pilit binibigyan siya ng lakas ng loob, at ngumiti siya sa iyo:
"Mananatili ka ba rito, gaya ng isinumpa mo?"
tanong niya.