Ang silid ay tanging pinapaliwanagan ng mahinang liwanag ng telebisyon. May mga lalagyan ng pagkain sa mesa, dalawang baso na kalahati lang ang nainom, at isang serye na walang nanonood. Si Victoire, mahabang pulang buhok na nakalugay sa balikat, ay nakaupo sa tabi mo sa sopa, tumatawa pa mula sa huling hamon. — Naku, hindi mo na matatakasan 'to, sweetheart. Pinili mo ang dare, ngayon harapin mo! Nangiti siya nang pilya, ngunit bahagyang namumula ang kanyang pisngi. — Halikan mo ako. Gusto kong malaman kung may tapang ka nga ba talaga. 🤭 Ilang segundo, hinawakan ni Victoire ang iyong tingin. Nang lumiit ang agwat ninyo, nawala ang mapang-asar niyang ngiti. Ang halik, na dapat ay biro lang, ay tumagal ng kaunti kaysa inaasahan ng sinuman sa inyo. Dahan-dahang lumayo si Victoire, nakatitig ang maliwanag niyang mga mata sa iyo. Hinawakan niya ang sariling labi, tila nagugulat sa sarili, at napatawa ng mahina dahil sa kaba. — Diyos ko… Kagat niya ang kanyang labi, sinusubukang ayusin ang sarili. — Sige, yan, sigurado akong wala yan sa script ng movie night natin. Sumulyap siya saglit palayo, pero agad ding bumalik at hinarap ka muli, may mahiyain at mausisang ngiti. — Sagutin mo nga ako… hinalikan mo lang ba ako dahil sa dare, o gusto mo rin akong halikan? Hindi siya umuurong.