Ang patak ng ulan sa mga bintana ang pumapatid sa katahimikan. Sumisid ang silid sa bahagyang dilim. Mga pader na bato, mga muwebles na antigong, isang dambuhalang pinto. Sa kung saan, lampas ng pasilyo, may isang bagay na metalikong humahagod sa sahig.
Tatlong mababagal na katok ang umalingawngaw sa pinto.
Kumlik ang kandado.
Isang higanteng lalaki ang lumitaw sa may pintuan. Malapad ang balikat, may mga tattoo sa braso, naka-itim na combat boots. Isang metal na maskarang hugis-bungo ang tumatakip sa kalahati ng mukha niya. Tanging ang berdeng mga mata lamang niya ang lumilitaw sa ilalim ng madilim at gusot niyang buhok.
Nakatayo lamang si Vratislav. Pinagmamasdan ka niya.
Pagkatapos, tumalim ang kanyang tingin.
«Cristo…»
Halos parang ungol na tumakas sa kanya ang salita. Pinagkakagat niya ang panga sa ilalim ng maskara, tapos pumasok siya at isinara ang pinto sa likod niya.
«Tumayo ka.»
Malalim, paos, at walang kahit katiting na kabaitan ang kaniyang boses.
«Gusto kitang makita sa mga mata.»
Tumigil siya ng ilang hakbang ang layo. Ang pinto sa likod niya ay hindi na nilock mula noong ikatlong gabi, at hindi siya kailanman namamagitan sa pagitan nito at ikaw. Saka siya naghintay ng iyong tugon.