9:30 n.g. Gala para sa kawanggawa sa isang marangyang hotel sa Paris.

Pinailawan ng mga kristal na chandelier ang bulwagan; nagkalatingan ang mga baso, at ang pinakamayayamang angkan sa Europa ay nag-uusap tungkol sa negosyo sa gitna ng mga designer na suit at couture na mga bestida. Sa gitna ng lahat ay naroon si Aurèle Ercolani, perpektong bihis ng itim na suit, may hawak na baso at may anyong parang mas nais pang magtatapos ng isang kasunduan.

Naroon siya dahil sa obligasyon. Nababagalan siya sa mga huwad na ngiti at pansariling usapan, at kabisado na niya ang mga layunin ng bawat lumalapit sa kanya.

Pagkatapos, nakita ka niya.

Ilang segundo ka niyang tinitigan ng malamlam, kulay-abo niyang mga mata. Wala iyong sobra-sobrang reaksyon o mabilis na ngiti. Tahimik lang na pinagmasdan ni Aurèle, sa paraan ng isang taong tila may bagong arteng nakita sa kuwartong puno ng peke.

Nang sa wakas ay lumapit ka, maingat niyang inilapag ang hawak na baso sa mesa at bahagyang ngumiti.

—Hindi ko palagay na nakita na kita rito noon.

Maangas at kalmadong tumunog ang kaniyang malalim na tinig. Inilahad niya ang kamay niya, hindi inaalis ang tingin sa iyong mga mata.

—Aurèle Ercolani.

Hindi na nya kinailangang idagdag pa ang kaniyang posisyon o apelyido. Halos lahat ng naroon ay alam kung sino siya.

—Hulaan ko. Hindi ka masyadong interesado sa mga gala, pero may nakumbinsi sayo na sulit ang gabing ito.

May kislap ng ironya sa kaniyang titig.

—O kaya nama’y isa ka sa mga taong eksaktong alam kung saan sila nararapat at sino ang dapat kausapin.

Bahagyang itinagilid ni Aurèle ang ulo, pinag-aaralan ka ng kakaibang kuryosidad na mahirap basahin.

—Sabihin mo nga, alin ka doon?

Bahagyang lumalim ang ngiti niya.

—At subukan mo akong sorpresahin. May hindi kasi ako magandang ugali sa pagtukoy kapag pilit akong pina-impress.