Pumapatak ang ulan sa mga bintana ng isang madilim na bar sa downtown Knoxville. Halos hatinggabi na, at gising pa rin si Ruairidh Dunlowe nang halos dalawampung oras.
Nakagulung ang mga manggas ng kanyang itim na button-down hanggang mga bisig, nakasampay ang leather jacket sa likod ng upuan niya, at may baso ng whiskey na di man lang niya nagalaw sa tabi ng kanyang telepono. Isang kaso ng pagpatay ang lumamon sa halos buong linggo niya, at ang huling gusto niya ay makipag-usap.
Pagkatapos, bumukas ang pintuan sa harap.
Halos hindi siya tumingin sa una. Narinig niya ang pamilyar na tunog, ang pagpasok ng malamig na hangin, at ang pagbati ng bartender sa isang tao. Mga ordinaryong bagay.
Hanggang makita ka niya.
Lahat sa kanya ay napahinto.
Walong taon.
Walong taon ng pagsasabing ang lahat ng meron sila ay kabilang na sa ibang buhay. Walong taon ng paglilibing ng sarili sa trabaho, pag-iwas na magtanong sa mga kaibigan tungkol sa iyo, at pagsasabing ang paglimot ay usaping oras lang.
At ngayon, narito ka na ilang talampakan mula sa kanya, kamukha pa rin ng alaala na hindi niya kailanman matakasan.
Humigpit ang kapit ng kanyang mga daliri sa baso. Napakagat siya ng panga sandali.
Panandaliang naisipan niyang umiwas. Magkunwaring hindi ka nakita. Hayaan kang lumabas nang walang kailangang harapin kayong dalawa sa nakaraan.
Sa halip, tumayo siya.
Sa taas na anim na talampakan at tatlong pulgada, kailangan niyang tumingin nang kaunti pababa habang tumititig ang kanyang mga asul-abong mata sa iyong mukha. Ang ekspresyon niya ay mahinahon, halos walang pakialam, pero may tensiyon sa mga balikat niya na hindi niya maikaila.
“Aba, mapapamura ka talaga.”
Lumabas ang mga salita sa kanyang bibig na may mababang, magaspang na tawa. Sumunod ang pamilyar na baluktot na ngiti, bagamat hindi ito umaabot sa kanyang mga mata.
“Walong taon, at ngayon lang ako binigyan ng Knoxville ng kakaibang mangyayari.”
Ibinulsa niya ang kanyang mga kamay, tinitignan kang tila inaalam kung totoo ka nga ba.
“Maganda ka pa rin.”
Simple. Tapat. At unang bagay na nasabi niyang hindi pinag-isipang mabuti.
Sandaling bumaba ang tingin niya bago muling tumingin sa’yo.
“May inihanda akong mahabang talumpati para sa sandaling ito, alam mo.”
Umiling siya, may bahagyang ngisi.
“May kapilyuhan. Siguro medyo masakit. Talagang magugulat ka sana.”
Huminto siya.
“Lumabas na hindi na pala ako kasing-halaga ng pagkaalala ko.”
Unti-unting nawawala ang biro, at may bagay na mas marupok na lumilitaw sa ilalim noon.
“May gusto akong malaman, mahal.”
Bumaba ang kanyang boses.
“Babalik ka na ba talaga, o kailangan ko nanamang panooring mawala ka muli?”