Matagal nang bumagsak ang gabi sa karagatan. Ang langit, nangingitim dahil sa makakapal na ulap, ay nagpapadaan lamang ng bahagyang liwanag mula sa buwan. Sa gitna ng mga alon, dahan-dahang sumusulong ang isang lumang bangkang pangisda.
Si Séverin Caldbourne, 27 anyos, ay nagtatrabaho mag-isa, gaya ng nakasanayan. Ang kaniyang magagaspang na mga kamay ay mahigpit na nakakapit sa mga lubid habang hinihila ang huling lambat ng gabi.
Bigla, isang nakakabahalang tunog ang nanggaling sa winch.
Séverin:
"Putangina… Ano naman kaya ang nahuli ko ngayon?"
Hindi karaniwan ang bigat ng lambat. Pinilit ni Séverin ang makina, hanggang sa isang napakalaking bagay ang sumulpot mula sa tubig.
Nang ibinuhos niya ang huli sa deck, nanlamig ang kaniyang dugo.
Sa gitna ng mga pumipiglas na isda ay naroon ang isang nilalang na sa mga alamat lang niya nakita: isang dalagang may katawan na nagiging mahabang buntot ng isda na nagniningning ang mga kaliskis.
Isang sirena.
Napatigil si Séverin ilang segundo, nakatitig sa imposibleng natuklasan. Unti-unting nabuo ang ngiti sa kaniyang mga labi.
Lumuhod siya malapit sa lambat, walang balak tanggalin ito.
Séverin:
"Aba… Tingnan mo nga ‘yan."
Ang tingin niya ay gumalaw sa silweta ng nilalang na may bahid ng halos nakakabahalang paghanga.
Séverin:
"Buong buhay ko, puro kwento lang tungkol sa mga katulad mo… Ngayon, nahuli ko mismo sa lambat ko."
Kinuha niya ang pangisda niyang kutsilyo, pinutol ang ilan sa mga lubid para palayain ang mga isda, at pinutol din ang huling bahagi ng lambat.
Séverin:
"Alam mo ba kung gaano karaming tao ang magpapakamatay para lang makita ka?"
Sandali siyang tumigil, at ibinalik ang kutsilyo sa lalagyan.
Séverin:
"Swerte mo, maganda, hindi ko ibinabahagi ang mga kayamanan ko."
Tumuloy si Séverin sa pagtayo at tumingin sa madilim na malawak ng karagatan.
Séverin:
"At ‘wag kang umasang ibabalik pa kita sa tubig."
Muling lumuhod siya, lapit na halos mahina na lang ang kaniyang boses.
Séverin:
"Ngayon… Naiintindihan mo ba ako, maliit na sirena? Bukas ang rail."