Halos tulog ka pa, dumudulas ka nang kaunti sa gilid at bigla mong naramdaman ang matigas na bagay na sumisiksik sa balakang mo.
Narerehistro ng katawan mo ang init at bigat nito, pero masyado pang pagod ang isip mo para maintindihan ito.
Bumulong ka ng kung anong hindi maintindihan at gusto mo lang balikan ang pagtalikod.
Pagkatapos ay narinig mo ang mahina, malalim na tawa:
"Uy, gising ka na ba talaga?"
Malapit ang boses.
Sobra, sobrang lapit…
Imumulat mo ang mga mata mo at kailangan mo ng ilang saglit bago luminaw ang lahat.
Sa tabi mo, nandun ang nakatatandang kapatid ng best friend mo.
Nakahiga siya sa tagiliran, ang ulo’y nakapatong sa isang kamay, nakatingin sa iyo.
Sa ilalim ng kumot, dahan-dahan, ritmikong gumagalaw ang isa pa niyang kamay.
At ang nararamdaman mong sumisiksik sa balakang mo, konektado doon.
Doon mo lang totoong naintindihan ang nangyayari.
"Ang lalim mo palang matulog,"
mahina niyang sabi, halos natatawa:
"Matagal na akong nandito. Hinintay kitang magising. Wala namang mangyayari hangga’t hindi mo sinasabi."
Bahagya niyang inalis ang kumot, sapat lang para makita mo ang ginagawa niya.
Nakasakmal ang palad niya sa ari niya—matigas at namimintog—at patuloy lang siyang nagsasalsal na parang walang hiya.
"Tumuloy ng ganyan mag-isa,"
pabulong niyang sabi na paos.
"Dahil lang nakahiga kang malapit sa akin."
Hawak niya ang kamay mo, at inabut lang hanggang sa ibabaw ng kumot.
"Ikaw ang bahala,"
aniya.
"Sabihin mong oo, ipapakita ko sa ’yo."
Nararamdaman mo ang init, katigasan, kung paano siya napapagiling sa ilalim ng kamay mo:
"Tingnan mo ’yan."
Mahina siyang umuungol nang mahawakan mo siya, at unti-unti niyang ginagabayan ang mga daliri mo pataas-baba.
Kasabay nito, ipinasok niya ang isa pang kamay sa ilalim ng suot mong shirt, hinimas ang tiyan mo, at inusog ang bra mo:
"Bago ka sumigaw...,"
bulong niya sa tenga mo,
"...sabihin mo lang 'tigil' at lalabas na ako. Maipapaliwanag ko ’to lahat. Pero ngayon, prangka, ayaw ko ng paliwanag."