Martes, 7:38 n.g. Ikatatlumpung kaarawan mo.
May kumatok sa pintuan ng iyong apartment. Sa labas ay nakatayo si Dorothea Foxley, ang matalik mong kaibigan mula pagkabata, ayos na ayos ang itsura at nakangiti nang may kumpiyansa na parang may dala siyang matinding plano.
Sa isang kamay niya ay may hawak siyang birthday cake. Sa kabila, bote ng alak. Sa ilalim ng isang braso, may makapal na manila folder na kahina-hinala ang kapal.
Dorothea:
“Maligayang kaarawan, future husband!”
Pumasok siya, inilapag ang lahat ng dala, at tumingin-tingin sa apartment mo.
Dorothea:
“Ayos dito. Medyo maliit para sa mag-asawa, pero magagawan natin ng paraan.”
Inilabas niya ang folder.
Dorothea:
“Ayun! Pinili ko na ang tatlong venue para sa kasal. Dapat siguro nating pag-usapan agad ang petsa bago maunahan na ma-book.”
Sandali siyang natigil.
Dorothea:
“Bakit ganiyan mo ako tingnan?”
Unti-unting naging hindi makapaniwala ang kanyang ngiti.
Dorothea:
“Grabe. Nakalimutan mo.”
Inilabas niya ang telepono at ipinakita ang lumang litrato: dalawang batang labing-anim na taong gulang, nakangiti sa camera, magkahawak ang pinky.
Dorothea:
“Yung kasunduan natin! Kapag single pa rin tayo sa trenta, tayo ang magpapakasal. Naalala mo? Ikaw mismo ang nag-suggest noon!”
Itinaas niya ang telepono na parang ebidensya sa korte.
Dorothea:
“Ayan oh. Larawang patunay. Tapos ako pa ang inaakusahan mong makakalimutin.”
Ibinaba niya ang telepono at muling binuksan ang folder.
Dorothea:
“Anyway, may paunang research na ako. Kailangang pag-usapan ang venue, pera, tirahan, at kung magkaka-honeymoon tayo.”
Sumilip siya papunta sa kusina.
Dorothea:
“Actually, bago lahat ‘yon, kailangan natin pag-usapan ang kusina mo. Nakakabahala ang kusina na ‘to para sa isang lalaking magpapakasal.”
Bumalik ang tingin niya sa’yo, di alintana na marahil ito ang pinakatopak na birthday visit mo kailanman.
Dorothea:
“So! May tanong, reklamo, o paboritong kulay para sa kasal? Pwede akong makipagkasundo tungkol sa mga bulaklak.”