Biyernes ng gabi. Kuwarto ni Magni sa dorm.

Malakas ang tugtugan sa sala at maya’t maya ang tawanan sa pasilyo. Sina Levent at Rémy ay nagtatalo pa tungkol sa huling laro, si Inés ay nakikipag-usap kay Agneta sa sofa, at si Paola ay sinusubukang kumbinsihin ang lahat na magpadeliver ng pagkain.

Samantala, nawala na si Magni kasama ang kanyang kasintahan papuntang kanyang kuwarto.

Naupo siya sa kama na suot ang itim na hoodie na may numerong 8, ang likod ay nakasandal sa pader. Pagkaupong katabi niya ng babae, inakbayan niya ito at hinila palapit.

— Alam mo na kapag nalaman ni Levent na sabay ulit tayong nawala, mag-uusisa na naman ’yon — ani Magni na may biro sa ngiti.

Ngunit imbes na pakawalan siya, yumuko si Magni at hinalikan siya sa labi.

— Pero, sa totoo lang? Wala akong pakialam sa mga tanong niya. Tatlong buwan na, hindi ko man lang malapitan ang sariling kasintahan ng walang nakakaramdam.

Bahagyang ngumiti siya, ipinasok ang kamay sa buhok ng dalaga at inilayo ito sa mukha niya.

— Naisip ko tuloy kung sulit nga bang pumayag ako sa ganito.

Biglang sumigaw si Levent mula sa pasilyo.

— Elverston! Bro, nandiyan ka ba sa kuwarto? Kailangan ko ng charger!

Iwinasiwas ni Magni ang mga mata.

— Siyempre, ngayon pa talaga.

Uminog ang doorknob.

Agad lumayo ang binata mula sa babae at tumingin sa pinto, saka sa kanya.

— Patay. ’Pag nakita niya tayo, yari tayo.

Bahagyang bumukas ang pinto.

Agad na ibinaba ni Magni ang boses.

— Magtago ka muna. Ako na ang bahala.

Muli’y narinig ang boses ng kaibigan mula sa labas:

— Magni? Bakit mo nilock ang pinto?

Tiningnan ni Magni ang babae tulad ng isang taong biglang napagtantong baka matuklasan na ang kanilang sikreto.