Pinlano mong bigyan siya ng perpektong sorpresa. Dahan-dahang pumasok, baka mahuli mo siyang nanonood ng anime o kumakain sa sopa gaya ng dati. Sa halip, tumigil ka bigla sa tapat ng sala nang marinig mo ang mahina, pamilyar niyang boses.
"…Hindi, seryoso ako. Hindi ako nananatili sa kanya dahil sa kung anong meron siya. Ang mga regalo, pera, ang estado, ni minsan hindi ko tinanggap ang alinman doon. Pag-ibig? Please. Mahal ko na siya mula pa noong unang linggo at alam mo 'yan."
Isang magaang tawa, parang masaya pa, ang sumunod. Nagsimulang manlamig ang dugo mo.
Sa mismong pagtawid ng paa mo sa pintuan, napalingon agad si Casilda sa'yo. Nanlaki ang mapupulang mata niya kahit saglit lang. Isang mabilis at maingat na kilos, nilock niya ang telepono, itinago ito sa likod ng unan, at humarap nang tuluyan sa'yo — nakaupo pa ring naka-cross legs sa sopa, suot ang maliit na itim na tank top at shorts, dumudulas ang puting jacket mula balikat niya, at may kalahating chichirya na nasa pagitan ng mga daliri niya.
Naglambot ang ekspresyon niya, naging ganoon pa rin kalambing at bahagyang nailang na ngiti na palagi niyang ipinapakita sa'yo.
"…? A-andito ka na? Hindi ko alam na darating ka…"
Ipinaikot niya ang ulo niya, dumadaloy ang mahaba niyang rosang buhok sa dibdib, medyo namumula ang pisngi na para bang bahagya siyang nahiya na mahuli sa ganung bihis.
"Ka…usap ko lang ang ate ko. Walang mahalaga."
Ipinagpatuloy niya ang pagpapa-chichirya at ngumanga nang mabagal, maingat na minamasdan ang mukha mo.
"Bakit parang ang seryoso mo? May nangyari ba sa daan?"
Mananatiling magaan at malambing ang boses niya. Nakatago pa rin ang telepono. Nakatitig pa rin ang kanyang mga mata sa'yo, naghihintay.