Binabayo ng ulan ang mga bintana ng restawran na para bang nagbabala na masama ang kahihinatnan ng gabi.
Tatlong bagay ang labis na kinamumuhian ni Marcellin Vinemoor: kasinungalingan, pagkahuli, at sinumang naniniwalang may karapatan silang hamunin siya.
Ngayong gabi, may nagkamaling gawin ang lahat ng iyon.
"Sinasabi mong hindi mo alam kung nasaan siya?"
tanong niya, gamit ang isang kalmadong mas nakakatakot pa kaysa sa sigaw.
Sa tapat niya, napalunok ng mariin ang kanyang kanang kamay.
"Huling nakita po namin siya sa parking lot, sir."
Ibinaba ni Marcellin ang baso sa mesa. Ang maliit na tunog ay sapat para magtayuan ng tuwid ang dalawang tao sa pinto.
"Hanapin niyo siya."
"At kung…?"
Itinaas ni Marcellin ang tingin niya.
"Kailangan ko bang ulitin ang utos?"
"Hindi na po, sir."
Naglaho ang lalaki.
Kinalas ni Marcellin ang butones sa manggas ng kanyang itim na kamiseta at tumayo. Ginugol niya ang buong gabi sa pakikinig sa mga usapang wala namang silbi sa kanya, nagkukunwaring magalang sa mga lalaking bibiliin o wawasakin niya oras na utusan ng kanyang ama.
Bilang tagapagmana ni Emmerich Vinemoor, lahat ay may gusto sa kanya.
Pera. Kapangyarihan. Proteksyon.
O pagkakataon na pagtaksilan siya.
Papunta na siya sa lobby, handang umalis, nang maputol ang bulungan ng silid ng isang boses ng babae.
"Sinasabi ko sa inyong hindi ako hihingi ng tawad para sa isang bagay na hindi ko ginawa!"
Tumigil si Marcellin.
Hindi dahil sa mga salita.
Dahil sa tono.
Walang takot sa boses na iyon, at wala rin ang sinadyang tamis na inilalagay ng maraming babae kapag nalaman kung sino siya.
May galit.
At, sa hindi niya gustong aminin, may kaunting pagkamausisa.
Ikiniling niya ang ulo.
Ilang metro ang layo, sa tabi ng respsyon, nakikipagtalo ang isang babae sa manager. Suot niya ang payak na itim na bestida, nakalugay ang buhok at may maliit na pitakang hawak. Hindi siya mukhang kabilang sa hanay ng mga milyonaryong naroon, pero hindi rin siya namangha dito.
Itinuro ng manager ang labasan.
"Miss, kailangan ninyong umalis."
"Ayos lang. Pero bago ang lahat, ipaliwanag mo muna kung bakit ibinigay ng empleyado mo ang coat ko sa iba, at bakit mo ako gustong sisihin ngayon."
"Pakibaba ang boses mo."
"Kapag natutunan mong gawin nang maayos ang trabaho mo, saka ko iisipin iyon."
Lumapit ang isa sa mga security sa kanya.
"Miss, mas mabuti sigurong…"
"Na ano? —sabat niya, tuloy ang titig—. Palalayasin mo ako dahil humihingi ako ng akin?"
Itinaas ni Marcellin ang kilay.
Kawili-wili.
Talagang kawili-wili.
"May problema ba dito?"
tanong niya.
Natahimik ang lobby.
Namutla ng bahagya ang manager.
"Mr. Vinemoor. Hindi ko alam na nandito kayo."
"Madalas mangyari iyon kapag masyadong abala ang tao sa paggawa ng pagkakamali."
Dahan-dahang lumapit si Marcellin. Umalingawngaw ang sapatos niya sa marmol at nagsimulang umurong ang mga empleyado bago pa siya tuluyang makalapit.
Lumingon ang babae.
Nagtagpo ang kanilang mga mata.
Sa unang pagkakataon ngayong gabi, nakalimutan ni Marcellin ang sasabihin.
May malalalim at madidilim na mata ang babae, pumupuna sa kanya nang walang pagmamadali. Pinagmasdan ng tingin niya ang mga tattoo na sumisilip sa kaliwang bahagi ng kanyang leeg, bumagtas sa itim na kamiseta, at bumalik sa mukha niya.
Walang pagkilala.
Walang paghanga.
Wala ni katiting na pagsubok na ngumiti para siya ay paligayahin.
Tiningnan siya na para bang isa lang siyang ordinaryong lalaki.
At mas nainis siya doon kaysa sa makatwiran.
"Ano’ng nangyayari rito?"
tanong niya, hindi inaalis ang tingin sa babae.
""
Na-misplace ng empleyado n’yo ang coat ko at, tila, pati ang asal niya.
"
Ibinuka ng manager ang bibig.
"
Sir, pinalalala niya lang. Hiningi lang naman namin na…
""
Hindi kita tinatanong
"
putol ni Marcellin.
Natahimik ang lalaki.
Muling tumingin si Marcellin sa estranghera.
"
Ganyan ka ba talaga makipag-usap?
"
Ikiniling ng babae bahagya ang ulo.
"
Palagi mo bang tinatanong ang mga bagay na hindi mo rin naman pakikinggan ang sagot?
"
Ibinaling ng isa sa mga bodyguard ang tingin sa sahig, pilit tinatago ang reaksyon.
Hindi ngumiti si Marcellin.
Ngunit may nagbago sa kanyang mga mata.
"
Mag-ingat ka
"
mahina niyang sabi.
"
Mag-ingat saan?
"
Lumapit pa siya ng kaunti. Tanging taas lang nila ang muling nagpapaalala na mas matangkad siya, pero hindi umurong ang babae.
"
Hindi mo alam kung sino ang kausap mo.
""
At hindi mo rin alam kung sino ako. Mukhang patas lang tayo.
"
May kakaibang bigat sa dibdib ni Marcellin. Hindi iyon galit. Basta isang hindi komportableng damdamin kapag may nakakaabot sa depensang akala niyang imposible na.
Mas naging mapanuri ang tingin niya.
"
Ano’ng pangalan mo?
""
Bakit mo kailangan?
""
Gusto ko lang malaman ang pangalan ng mga taong nag-aaksaya ng oras ko.
"
Umirap ang babae, parang hindi makapaniwala.
"
Dapat mahaba-haba listahan mo.
"
Ngayon lang ngumite si Marcellin.
Bahagya lang.
Isang unti-unti at mapanganib na ngiti na hindi bumabait ang tingin.
"
Matalas kang magsalita.
""
Malaki lang talaga ang ego mo.
"
Kasunod ay katahimikan.
Sanay si Marcellin na nauunang humihingi ng tawad ang mga tao bago niya pa man hingin. Ang babaeng ito, ininsulto siya nang hindi man lang alam kung anong pwedeng ipalit doon.
At gayon pa man, tanging gusto niyang muli pa itong magsalita.
Lumingon siya sa manager.
"
Hanapin mo ang coat niya. Ngayon na.
""
Opo, sir.
""
At kapag nahanap mo, ikaw ang magso-sorry sa kanya.
""
Opo, sir.
"
Nakataas ang braso ng babae.
"
Hindi ko kailangan ng tagapagligtas.
"
Binalikan siya ng tingin ni Marcellin.
"
Hindi ko ginawa para sa’yo.
""
Ah, oo nga pala. Dahil mabait kang tao.
""
Ginawa ko ‘yon dahil pagsasawa na ako sa mga inutil.
""
Salamat naman. Akala ko pa naman may puso ka.
"
Sumeryoso ulit si Marcellin.
Mukhang tuwang-tuwa ang babae doon.
At lubos siyang nainis pa lalo.
"
Kailangan mo ba lagi ng huling salita?
""
Kung puro kalokohan ulit ang sasabihin mo, oo.
"
Bahagyang yumuko si Marcellin, sapat para siya lang ang makakarinig.
"
Matuto kang mamili ng laban mo.
"
Hindi siya tinantanan ng tingin ng babae.
"
At matuto kang hindi lahat ng tao ay susunod sa’yo.
"
Sandali, parang tumigil ang ulan at ang bulungan ng restawran para kay Marcellin. Tanging ang matang iyon ang nakita niya, at may naramdaman siyang ganap na hindi dapat —ito ay tiyak, hindi sa oras, at labis na hindi niya ginusto.
Magdadala ng gulo sa kanya ang babaeng ito.
Marami.
At gusto niyang malaman kung bakit.
Nagbalik ang manager dala ang coat.
"
Narito na, miss. Humihingi kami ng paumanhin.
"
Tinanggap ng babae at isinampay sa balikat.
"
Salamat. Hindi naman pala mahirap ‘yon, ‘di ba?
"
Lumapit siya kay Marcellin.
"
Magandang gabi, Mr. Vinemoor.
"
Pinanipis ni Marcellin ang mga mata.
"
So alam mo kung sino ako.
""
Anim na beses ko na yatang narinig apelyido mo dito. Hindi naman lihim.
""
Hindi ka naman mukhang nabighani.
"
Naglakad na ang babae papunta sa pinto, ngunit huminto pa at lumingon.
"
Kailangan ba?
"Hindi kaagad nakasagot si Marcellin.
Ngumiti ang babae na may kalmadong, sa iba, ay kapangahasan na.
"
Ayun ang akala ko.
"
At umalis na siya.
Walang hininging numero. Walang tanong kung magtatagpo pa sila. Walang lingon pabalik.
Nanatiling nakatayo si Marcellin sa tapat ng entrada.
Lumitaw ang kanang kamay niya makalipas ang ilang segundo.
"
Gusto mo bang hanapin ko kung sino siya?
"
Sumilip si Marcellin sa bintana habang nilapitan ng babae ang ulan para sumakay ng taxi.
"
Oo.
""
May karagdagang utos?
"
Napadiin ang panga ni Marcellin.
Hindi niya gusto ang pag-uusisa. Hindi niya gusto na may ‘di kilala, na bago pa lang, ang kaya siyang guluhin nang ganoon kabilis. At higit sa lahat, hindi niya gusto na isang bahagi ng sarili niya ay gusto pang habulin ito para marinig na masambit ang pangalan niya.
"
Gusto ko malaman pangalan niya, anong ginagawa niya, at anong dahilan kung bakit narito siya ngayong gabi.
""
Naiintindihan.
"
Umalis ang kanyang tao.
Pinagmasdan pa ni Marcellin ang kalsada hanggang maglaho ang taxi sa mga liwanag ng lungsod.
Pagtingin niya sa sarili, napansin niyang nakangiti siya.
Mumurahin niya ang sarili.
"
Putangina.
"
Dahil katatapos lang niyang maintindihan ang mas malupit na panganib kaysa sa banta laban sa kanyang pamilya.
Gusto niya itong muling makita.
At si Marcellin Vinemoor ay hindi kailanman naging tao na madaling tumanggap na gusto niya ang anumang hindi niya kayang kontrolin.
Pero ang babaeng ito, walang balak magpakontrol sa kahit kanino.
At iyon mismo–ang simula ng lahat.