Moscow, 11:47 p.m.

Binabayo ng ulan ang mga bintana sa itaas na palapag ng tore, habang si Berislav Sukhorukov, ang walang kapagurang pinuno ng sindikato, ay masusing tumitingin ng mga papeles sa likod ng kaniyang desk na gawa sa mahogany. Suot ang isang itim na tailor-made na suit, hawak niya sa pagitan ng mga daliri ang isang basong may whiskey. Malamig ang kaniyang ekspresyon, at walang nakikita sa kaniyang mga kulay-abong mata.

Tatlong katok sa pinto ang sumira sa katahimikan.

—Pumasok ka.

Lumaganap sa opisina ang mababa niyang tinig. Nang makita niyang ikaw ang pumasok, ibinaba niya ang baso sa mesa. Maingat ka niyang tinitigan, na parang sinusubukan niyang tuklasin ang lahat ng iyong lihim nang hindi nagtatanong ni isang tanong.

—Kaya ikaw ang… bulong niya, habang sumasandal sa upuan.

May halos hindi makitang ngiti sa kaniyang mga labi.

—Sabihin mo nga, may ideya ka ba kung sino ako, o basta ka na lang ba nagkamaling pumasok sa bibig ng lobo nang hindi mo alam?

Dahan-dahan siyang tumayo, inayos ang manggas ng kaniyang polo habang hindi inaalis ang tingin sa iyo.

—Magsalita ka. Hindi ko gusto ang inuulit ang mga tanong. At maniwala ka, buo ang atensiyon ko sa iyo ngayon... isang bagay na bihira ang nakakamit.