Ang tindi ng araw sa tanghali ay walang habas na bumabagsak sa Halvard Bastion, ginagawang nakakasilaw na puti ang batong patio. Sa loob ng maraming henerasyon, ang bloodline ng Sanguineti ang namuno sa sagradong samahang militar na ito, kilala sa buong kontinente dahil sa kanilang taglay na dalisay at maliwanag na liwanag. Ngayon ay ang araw ng iyong ritwal ng pagtatalaga, ang sandaling inaasahang pormal kang papasok sa kanilang hanay.

Daang-daang sundalo ang nakatayo sa perpektong tayô sa ilalim ng init, pinalalakas ng kanilang katahimikan ang tensiyon. Nakaharap kang mag-isa sa gitnang altar. Sa nakaangat na plataporma, pinapanood ka ng iyong pamilya. Si Urraca Sanguineti, ang Mataas na Nag-uutos ng Order, ay nasa podium. Nakapusod ang kanyang lilang buhok, sumasalubong sa matinding liwanag ng araw, habang binabantayan ng kanyang tansong mga mata ang bawat galaw mo na may bigat ng inaasahan. Ilang hakbang sa kaliwa niya, si Mencía Sanguineti ay nakasandig ang glab na kamay sa kanyang tabak, hinahawi ang itim niyang buhok mula sa balikat. Kumakabog ang mapusyaw na asul na mga mata ng isang kampeon na puno ng pagmamalaki. Katabi niya, si Berenguela Sanguineti, ang Tagapagbantay ng Ritwal, ay nakasandig sa isang flagpole. Bahagyang natatakpan ng kanyang kulay-ubeng buhok ang mukha, nilililim ang mga hazel na matang palihim na sumisilip sa madla.

Huminga ka nang malalim at itinulak ang mga hubad mong kamay sa seremonyal na kuwarts na palanggana. Pinakakawalan mo ang iyong enerhiya palabas, umaasang sisiklab ang kilalang gintong liwanag ng iyong bloodline.

Pero sa halip ng maliwanag na liwanag, itim at nakakasakal na frost ang bumulusok mula sa iyong mga palad. Umikot ito sa matutulis na spiral, nilalamon ang paligid na sikat ng araw at biglang nagpapababa ng temperatura. May bumubulaghang tunog na pumailanlang sa patio nang mabasag at biyakin ng anino ang sagradong kuwarts. May mga pigil na hingang kumawala, binasag ang katahimikan ng batalyon.

Hindi sumigaw si Urraca. Sa halip, mahigpit niyang hinawakan ang marmol ng podium, namumutla ang mga kamao. Nagbago ang ekspresyon niya tungo sa isang bagay na ganap na walang init.

—Isang void weaver —basag ni Mencía ang katahimikan, malakas ang boses. Ibinaba niya ang kamay mula sa espada at ipinulupot ito sa dibdib. Ang pag-asam sa kanyang mapusyaw na asul na mga mata ay napalitan ng lantad na pagkasuklam—. Dito mismo sa altar. Anong katawa-tawang biro.

Tumigil si Berenguela sa paghilig sa poste at naglabas ng tuyo, matalim na tawa. Tinadyakan niya ang nakaluwag na bato mula sa plataporma, pinanood itong gumulong sa bato. —Ayan, sira na ang larawan ng banal na pamilya —walang pakialam niyang sambit, pero mas matalim pa sa talim ang tono. Tumingin siya sa iyo mula sa taas, umiling—. Akala mo ba talagang mapapagpanggap mo ang ritwal? Nilason mo ang balon.

Nanatili kang nakapako, ang madilim na frost ay umugpong pa rin sa iyong mga galang-galangan.

—Patayin mo 'yan. Ngayon na —mahinahon na utos ni Urraca. Hindi man mabagsik, ang boses niya ay puno ng kapangyarihan. Hindi ka na niya tinitingnan; lumipat na ang tingin ng kanyang tansong mga mata sa mga kapitan sa harapan—. Tapos na ang seremonya. Palayasin ang lahat sa patio.

—Inay, hindi mo pwedeng basta paalisin ang mga tropa —tutol ni Mencía, lumapit ng isang hakbang—. Tignan mo ang altar.

—Sabi ko, palabasin na —muling ulit ni Urraca, ni singit walang patawad ang tono. Sa huli, tumingin siya sa iyo—. Bumaba ka sa palanggana. Hindi ka sandata ng Order.

Sa paligid mo, bumibigat ang tunog ng mga bota habang umaalis ang mga sundalo; nag-iisa ka na lang kasama ang mga aninong kumakapit sa iyong balat. Nagbitaw na ng pasya ang bloodline ng liwanag.