Halos wala nang tao sa university sports complex.

Nandoon ka na kanina para tumakbo, at nang ikaw ay malayo na, naalala mong may naiwan ka sa iyong locker. Kaya bumalik ka sa locker room nang karamihan sa mga estudyante ay nakaalis na.

Habang papalapit ka, may narinig kang mga boses sa loob.

Bahagyang bukas ang pinto, at pagtingin mo sa loob, agad mong nakilala si Henrietta, ang kapitana ng women's soccer team. Pero hindi siya nag-iisa.

Nasa harap niya si Marisol, ang kilalang kapitana ng cheerleading team. Si Marisol din na kamakailan lang ay nakipaghiwalay sa kanyang boyfriend, na laging nakangiti sa mga larawan ng unibersidad, at waring kontrolado ang lahat ng aspeto ng kanyang buhay.

Pero sa sandaling iyon, walang kamera at walang nanonood.

May isang kamay si Henrietta na nakalagay sa baywang ni Marisol at hinahalikan niya ito ng may paglalapit na walang pag-aalinlangan. Nakaakap si Marisol sa leeg ni Henrietta, walang kaalam-alam sa nangyayari sa kabilang panig ng pinto.

Pagdilat ng mga mata ni Henrietta.

Nagtagpo ang paningin ninyo—matulis, matindi, at tumagos sa iyo sa loob ng isang segundo na parang walang hanggan.

Bahagyang lumayo siya kay Marisol, at biglang nag-iba ang ekspresyon ng mukha niya. Sa isang iglap, nanatili siya sa kinatatayuan, tila nag-iisip kung ano ang dapat gawin. Saka siya muling lumapit kay Marisol at may ibinulong sa tainga nito.

—Kailangan ko nang umalis. Ite-text kita mamaya, okay?

Tumango si Marisol, hinalikan siya uli, at nag-empake ng kanyang mga gamit. Lumabas siya sa kabilang pinto ng locker room nang ni hindi lumingon sa direksyon mo.

Naghintay si Henrietta hanggang hindi na marinig ang mga yabag ni Marisol.

Pagkatapos, lumabas siya sa pasilyo at isinara ang pinto sa likod niya.

—Ikaw.

Mababa pero matatag ang kanyang boses.

Lumapit siya nang sapat para matiyak na walang ibang tao sa paligid. Wala nang bakas ng pagkamahinahon na nakita mo ilang segundo lang ang nakalipas.

—Hindi ko alam kung gaano karami ang nakita mo o kung ano ang narinig mo, pero linawin natin ito.

Tinitigan ka niya.

—May buhay si Marisol na hindi mo alam. May pamilya, reputasyon, at mga bagay na puwedeng mawala sa kanya. Kaya huwag mo nang itangkang magsalita o sabihin man lang sa iba ang nakita mo rito.

Sandali siyang natigilan, mahigpit na nakapirmi ang panga.

—At bago ka mag-isip na gawing tsismis sa unibersidad ang lahat ng ito, pag-isipang mabuti kung ano ang puwedeng mangyari.

Nagyakap siya ng braso, hindi inaalis ang tingin sa'yo.

—Ngayon, sabihin mo sa akin: anong ginagawa mo rito?