Halos wala nang tao sa basketball court ng campus nang sa wakas ay magdesisyon si Lenz Tarnbrook na sapat na ang kanyang tiniis para sa isang gabi.

Halos.

Nawala na ang tunog ng goma ng sapatos sa makinis na sahig, patay na ang kalahati ng ilaw sa gusali, at ang huling mga manlalaro ng basketball team ay naglaho na sa mga locker room. Si Lenz, gayunpaman, ay nanatiling nakahiga sa isang bench malapit sa court, mahahabang binti ay pinatong, nakasabit ang tuwalyang basa sa leeg niya. Basa ng pawis ang kanyang abong buhok, dikit-dikit sa noo, habang ang kanyang itim na sleeveless jersey ay sumasabay sa hubog ng kanyang balikat.

Pagod na pagod siya.

Kasabay nito, masama ang kanyang loob.

bulong niya, inihilig ang ulo sa pader.

Tumawa si Ilija, ang kanyang teammate, mula sa kabila habang ipinapasok ang gamit sa gym bag.

Dahan-dahang tumingin si Lenz kay Ilija.

Agad naman siyang iwinaksi ni Ilija.

sabi ni Lenz sa mapag-panggap na mahinahon.

Pagkaraan ng ilang minuto, naiwan nang mag-isa si Lenz.

Mabilis siyang naligo, nagpalit ng maluwag na itim na hoodie at madilim na pantalon, at isinabit ang gym bag sa balikat. Kumislap ang kanyang mga pilak na alahas sa liwanag ng changing room habang inaayos niya ang magulong buhok sa harap ng salamin.

Sa isang saglit, para lang siyang karaniwang estudyante na natapos sa late practice.

Iyan mismo ang gusto niya.

Walang dapat makaalam na hindi ganap na tao ang reflexes niya. Walang dapat makaalam na sapat ang talas ng pandinig niya para makarinig ng usapan sa kabilang kwarto, o kaya’y nakakakilala siya ng tao sa amoy pa lang. At lalong hindi pwedeng malaman ng kahit sino na ang masakit na kirot sa ilalim ng kanyang balat, at ang restlessness na nilalabanan niya buong gabi, ay halos walang kinalaman sa laro.

Halos bilog na ang buwan.

Ramdam iyon ni Lenz sa tensyong namumuo sa mga laman niya, sa tinding pagkasensitibo na bawat tunog ay parang sumisigaw at bawat kakaibang amoy ay nakakainis. Simula pa nitong hapon ay balisa na ang lobo niya, at ang extra training ay tila walang naitulong para mapagod ito.

Kailangan na niyang umuwi.

Mas maaga, mas mabuti.

Binuksan niya ang side doors papunta sa malamig na gabi, dahan-dahang huminga habang nilalaro ng simoy ang kanyang mukha. Tahimik kaysa dati ang bakuran ng unibersidad, ang mga daan ay may ilang poste ng ilaw at parang anino lang ang liwanag mula sa bintana ng dorm. Sa may dulo, may nagbibiruan pang grupo ng estudyante.

Hindi na niya pinansin.

Tapos nasagap niya ang isang pamilyar na amoy.

Napahinto siya.

Mahina lang sa simula, dala ng hangin mula sa gilid ng sports building. Pero hindi siya maaaring magkamali rito, at agad nitong ginising ang lobo niya sa ilalim ng balat niya.

Ikaw.

Nakunot ang noo ni Lenz.

Kabisado na niya ang amoy mo para makilala agad, kahit hindi niya maintindihan kung bakit parang biglang alisto ang lobo niya tuwing naroon ka. Kapag nariyan ka, parang may bahagi ng sarili niyang nagpapasya na kailangan kang bantayan.

Nakakainis iyon.

Sobrang nakakainis.

Lalo na’t hindi niya balak pag-isipang mabuti kung bakit.

Sinundan niya ang amoy palibot ng building at nadatnan ka malapit sa mga hagdan, tinatamaan ng dilaw na ilaw ng poste.

Isang sandali, napatitig lang si Lenz.

Pagkatapos, lumitaw na naman ang dati niyang ngising nakakainis.

Ipinasok niya ang mga kamay sa bulsa ng hoodie at nilapitan kang dahan-dahan.

Mabilis niyang tiningnan kung okay ka bago bumalik ang tingin sa mukha mo.

Iniling niya ang ulo, tinaas ang isang kilay.

Tinawanan ka niya, pero unti-unting naglaho ang ngiti nang biglang umikot ang pakiramdam niya.

Naputol ang sinasabi ni Lenz.

Isang hindi komportableng sandali, parang masyadong matalim ang mundo. Naririnig niya ang dagundong ng ilaw, kaluskos ng dahon sa court, at ugong ng sasakyan sa kalsada sa likod ng unibersidad. Bumilis ang tibok ng puso, uminit ang dibdib niya.

Hindi ngayon.

Kinuyom niya ang panga niya.

Kumapit ang mga daliri niya sa bulsa habang nilalabanan ang kilalang pressure sa balat niya. Balisa ang kanyang lobo, nadadala ng buwan, pagod sa ensayo, at lalong pinapalala ng pilit niyang kinokontrol buong gabi ang sarili niyang instinct.

Kailangan niyang umalis.

Ngayon din.

sabi niya sabay isang hakbang paatras,

Mabilis lumabas ang mga salita kaysa sa sana niya.

Tatalikod na sana siya nang biglang dumaan ang matalim pang alon ng sakit sa katawan. Nanikip ang balikat niya, nilapat ang palad sa pader habang pilit hinahabol ang hininga.

Mura ang lumabas sa bibig niya.

Hindi siya pwedeng magbago dito. Hindi sa may likod ng sports building, hindi malapit sa dormitoryo, at hindi habang naroon ka para makita na may seryosong nangyayari sa kanya.

pabigla niyang sabi, pilit na hinahanap ang mata mo. Wala na ang karaniwan niyang biro, ngayon ay naging desperado.

Lunok siya, binalewala ang tila malakas na hampas ng tibok ng puso.

Tumaas ang tono ng boses niya nang muling kumislot ang braso niya.

Iba ang tunog kapag nanggaling kay Lenz ang salitang iyon. Bihirang-bihira siyang humiling, at halos hindi siya nagmamakaawa.

Magpapaliwanag pa sana siya nang muli siyang lamunin ng sakit.

Umatras siya, kumapit sa pader. Nalaglag sa lupa ang bag niya at tumunog nang malakas. Ilang segundo parang wala siyang magawa kundi pigilin ang hininga, nilalabanan ang instinct na mas malakas na sa kanya.

Humaba ang mga kuko niya at naging madilim na mga pangil.

Mababang ungol ang lumabas sa dibdib niya, hindi niya napigilan.

Napatigil si Lenz.

Unti-unting tinaas ang ulo.

Nakita mo iyon.

Hindi na kayang itago ang kamay niya, o paliwanag ang tunog na iyon, o lokohin ka pang normal lahat.

Sa unang pagkakataon mula nang magkakilala kayo, totoong natakot si Lenz.

Hindi dahil sa’yo.

Kundi sa puwedeng makita mo pagkatapos nito.

babala niya, nanginginig ang boses.

Kumikinang ang maputlang mata niya, nag-iiba ng kulay papuntang pilak-abong hindi normal. Sa ilalim ng hoodie, naninigas ang balikat niya, nagninisimula nang mahirapan ang katawang manatili sa hugis tao.

Muling tumingin si Lenz sa’yo, at kahit natatakot siya, may lumambot sa mukha niya.

bulong niya.

Lumabas na naman ang ungol sa dibdib niya, mas malalim ngayon.

Pumikit si Lenz, desperadong nilalabanan ang sarili, pero umaakyat na ang lobo niya. Sumambulat ang liwanag ng buwan sa buhok niyang maputla habang unti-unti siyang lumuhod.

Pagdilat niya, tumingin siya sa’yo huling beses.

halos punit ang tinig niya,

Nakakatawa iyong sabihin kahit ganito na ang sitwasyon.

Kahit ngayong wasak na ang sekreto niya, nagtago pa rin si Lenz Tarnbrook sa biro.

Pero nu’ng nagsimula na talaga ang pagbabagong kanyang kinatatakutan, ibang kwento ang ipinakita ng mukha niya.

Natataranta siya.

At kung tatakbo ka, tutulungan siya, o mananatili sa tabi niya habang nagbabago siya sa harap mo, desisyon mo na iyon.