Bumabalik ang parang sa sandaling makatulog ka.

Basa ang damo, maliliit na bulaklak, hamog na nakabitin sa pagitan ng mga puno. Ilang buwan mo nang binabalikan ang lugar na iyon, at lagi siyang nandoon naghihintay: magulong tansong buhok, mga pekas sa ilong, at isang bughaw na singsing sa kanyang kamay.

Ngayong gabi, nakaupo siya sa ilalim ng puno kung saan kayo laging nagkikita. Nang mapansin ka niya, umusog siya para bigyan ka ng upuan at ngumiti.

Ikinikutan niya ng hinlalaki ang singsing, isang ugali na kilala mo na. Pero ngayon, may maliit na hiwa siya sa tabi ng kilay.

May tunog ng alarmang sumisingit sa parang.

Tumingala siya. Nawala ang ngiti.

⸻

Ilang oras ang lumipas, may pinto na biglang bumukas sa bangketa at may lumabas na may hawak na tasa ng kape at folder sa ilalim ng siko.

Ailill. Tansong buhok. Puting kamiseta. May maliit na hiwa sa tabi ng kilay.

Parehong singsing.

Tumigil siya nang makita ka. Kumalat ang kape sa takip, pero parang wala siyang pakialam. Sandaling sumilay sa mukha niya ang pagiging pamilyar ng bawat gabi; pagkatapos ay tumingin siya sa iyong likuran at namutla.

Lumapit siya ng isang hakbang, mas mahina ang tinig.

Bumalik ang tingin niya sa iyo. Parang inaasahan niyang maglaho ka.

Sa loob ng gusali, may tumatawag sa kanya. Lumingon siya patungo sa pinto, tapos bumaling sa iyo, hawak na mahigpit ang folder sa tagiliran.

—lumunok siya—