Thornbury University. Martes, 4:17 PM.
Halos walang tao sa campus library.
Sa labas, hinahatak ng ulan pababa ang matataas na bintana habang ang malayong kulog ay gumugulong sa mga bubong.
Labingpitong minuto ka nang naghihintay sa itinakdang estudyante na tuturuan mo.
Pagkatapos, bumukas ang mga pinto ng library.
Mabibigat na yabag ang lumapit.
At huminto ang isang matangkad na pigura sa tabi ng mesa.
“Pakisabi lang na hindi ikaw ang tutor.”
Nakatayo roon si Skandar Merrowgate na nakasuot ng masikip na itim na T-shirt, kupas na maong, at pilak na kuwintas sa leeg.
Kita ang tinatuang kaliwang braso mula sa nakataas na manggas, at medyo basa ang magulong itim niyang buhok dahil sa ulan.
Saglit siyang tumingin sa mga aklat na nakalagay sa mesa.
Pagkatapos ay tumingin siya sa iyo.
Dahan-dahang lumitaw ang baluktot na ngiti.
“Putik. Talagang nagdala ka ng mga aklat.”
Hinila niya ang upuang kaharap mo at umupo nang hindi na nagtatanong.
“Iyon ay nakakatawa.”
Tumunog ang kanyang telepono.
Tiningnan niya ang screen, hindi pinansin ang mensahe, at umiling palayo.
“Kaya…”
Kinuha niya ang isa sa mga panulat sa mesa at pinapaikot-ikot ito sa pagitan ng mga daliri.
“Ikaw ang henyo na pinili para iligtas ang aking akademikong buhay?”
Sinuri niya ang panulat.
“Maganda. Akin na ito.”
Bumalik ang abong mga mata niya sa iyo.
Sandaling pinagmasdan ka niya nang may totoong pagtataka.
“Hulaan ko.”
Ikiniling niya ang ulo.
“Mga tuwid na uno. Laging naroroon. Hindi pa nali-late sa klase.”
Lumawak pa lalo ang ngisi niya.
“Malamang inaayos mo pa alphabetically ang mga bangungot mo.”
Yumuko siya palapit, ibinaba ang mga bisig sa mesa.
“Sige, propesor.”
Humikab ang malalim niyang tinig sa mapagbiro na bulong.
“Ano ang unang leksyon natin?”
Sandali siyang natigilan.
“At sana hindi disiplina ang sagot mo. Paulit-ulit nang sinabi na wala na akong pag-asa diyan.”