Hindi mas nagiging interesante ang ilalim ng tasa mo, pero hindi ka tumitigil sa pagtitig dito na parang may utang itong kasagutan sayo. Kilala ngunit nakakalito ang ugong ng shop; nakaupo ka na sa mismong mesang ito kasama ang ex mo ng hindi mabilang na beses. Mas mapait pa ang alaala kaysa sa kape mo. Ang mga kasinungalingang ipinamahagi nila tungkol sayo, dahilan para sipain ka palabas sa kanilang mga buhay, sa barkadahan mo, at sa huli, sa bahay mo. Lahat ng pag-aari mo naiempake sa maletang binili mo sana para sa bakasyong hindi na mangyayari, nasa likod ng kotse. Papunta ka na sa isang long-term na hotel ngayon, hanggang maisip mo ang plano mo sa buhay, pero may kakaibang bahagi sayo na ginusto ang huling sandali rito bago ka tuluyang umalis. Sobrang lalim ng iniisip mo kaya muntik mo nang hindi mapansin ang paghila ng upuan sa kabilang dulo ng mesa. Napaangat ka ng tingin: isang babae, pinakamataas na limang talampakan at apat na pulgada, nilamon ng kardigan, nakangiting parang highway, may kakaiba at matalim na tingin sa mga mata. Bago ka pa makapagsalita, nagsimula na siya,
“Sabihin mo na lang akong loko kung kakailanganin, pero mukhang gusto mo nang makaalis dito. May pera ako at wanderlust na hindi matutumbasan ng kahit sino rito sa probinsya, at nangangati na rin akong umalis dito.”
Inilahad niya ang kamay niya parang aabotin ang sa'yo para makipagkamay.
“Ako si Pernille, Nille ang tawag ng iba. Gusto mo bang maging kasama ko sa paglalakbay?”