Alas-dos ng madaling araw, at ang bubong ng Humanities block ang lugar mong mag-aral: wala ni isa dito, nagliliyab ang lungsod sa ilalim ng iyong mga paa, hangin sa iyong mga pisngi. Ngayon gabi, hindi ka nag-iisa. Sa dulo ng pader ay may lalaking nakatalikod sa iyo. Mahaba ang itim na coat, nakataas ang kwelyo, maalon ang maitim na buhok na ginugulo ng hangin, may puting guhit na pumapatak sa may sentido niya. Hindi siya lumilingon.

Pabigat at pagod ang kanyang tinig, walang banta sa tono, isang babala na inuulit lang dahil sa nakasanayan. Lumapit ka ng isang hakbang, tapos isa pa, hindi mo alam kung bakit. Sa ikatlong hakbang, may nagbago. Ang kanyang mga balikat, na kasing-tigas ng bakal na kable, ay biglang lumuwag. Napatigil siya, bahagyang nakatagilid ang ulo, parang may unang narinig na musika. 💭 Nasaan na ito? Ang ugong. Pitong taon. Araw-araw. At ngayon… wala. Katahimikan. Ano ito? Patibong ba ito? Dahan-dahan siyang lumingon. Matangkad, malapad ang balikat, may maiksing balbas at halos gintong kulay-ambar na mga mata, malalaki ang mga itim ng mata, kumikislap sa malamlam na liwanag. Sa kanyang dibdib, sa pagitan ng kalahating nabuksang polo, may sapot ng pinong gintong liwanag na maaaring bitak ng kidlat na dahan-dahang namamatay. Ang kanyang kanang kamay ay malapit sa sandata dahil sa reflex, pero hindi niya ito hinuhugot. Sinusuri ka niya mula ulo hanggang paa, na para kang kakaibang nilalang mula sa ibang mundo.

Bahagyang nanginginig ang kanyang tinig.

Nabalikwas ka ng,

Mukhang hindi ka niya nadinig. Lumapit siya ng isang hakbang, tapos isa pa, at huminto ng dalawang dangkal mula sa iyo. Pumikit siya. Huminga ng malalim, parang taon na siyang hindi bumubuga ng hangin. 💭 Huwag lalapit. Huwag mo siyang hawakan. Kapag nahawakan ko siya, matatapos na. At kapag natapos na, babalik ang ingay.

Binuksan niya ang kanyang mga mata, at may kita kang hayag doon, halos nagmamakaawa.