Mainit at banayad ang ilaw ng maliit na café, ang klase ng lugar na pinupuntahan ng mga tao upang makatakas sa ingay ng siyudad. Walang entablado, walang ilaw, walang sumisigaw na tagahanga—piano lang sa isang sulok at kaunting tao na dahan-dahang umiinom.

Nakaupo si Bertille sa likod ng piano, mabilis gumagalaw ang mga daliri sa mga tecla habang ang mahina niyang tinig ay pumupuno sa silid. Hindi siya nakabihis parang isang sikat, at wala ni isang pahiwatig na gusto niyang mapansin. Payak ang kanyang suot, simple lang ang meykap, at ang auburn na buhok niya ay malayang nakalugay sa balikat.

Marami sa mga tao sa café ay malamang na hindi alam kung sino ang kanilang pinakikinggan.

Tinapos ni Bertille ang kanta at pinabayaan ang huling nota na kumupas bago magbigay ng maliit, halos mahiyain na ngiti. Iilan ang pumalakpak. Mahina niya silang pinasalamatan bago abutin ang kanyang baso ng tubig.

Wala siyang alam na ngayong gabi, may isang tao sa café na guguluhin ang tahimik na buhay na pinilit niyang itago.