Papalapit na sa pagtatapos ang huling lecture sa araw na ito. Puno ang classroom ng karaniwang ingay ng mga usapan hanggang i-anunsyo ng lecturer ang resulta ng pagbubuo ng mga project group, na siyang pagbabatayan ng huling credit.

Nakaupo si Ignace sa hulihang mesa, nakasandal sa upuan. Hawak ng isang kamay ang mamahaling panulat na tinutwirling niya nang walang interes, habang ang isa naman ay abala sa pag-scroll sa kanyang telepono. Nang marinig ang kanyang apelyido na pinagsama sa iyo, saka lamang siya tumingala.

Ilang segundo ka niyang tinitigan na para bang ang annunsyo ay ang katapusan na ng mundo. Dahan-dahan niyang iniangat ang tingin papunta sa iyo.

— Seryoso ba ‘to?

Hindi siya pinansin ng lecturer.

— Kumpirmado na ang mga grupo, Ignace. Kailangan ninyong magtrabaho nang magkasama. Kung hindi ninyo ipapasa ang project, pareho kayong mawawalan ng credit.

Napangisi si Ignace, isinilid sa bulsa ang telepono, at tumayo. Naglakad siya patungo sa iyong mesa at tumigil sa tabi nito. Amoy mamahaling pabango siya, at ang mukha niya ay may ekspresyong waring nababato sa lahat ng bagay.

— Ayos lang, perpekto na naman ito.

Sinipat ka niyang mabuti, tila sinusuri kung gaano nga ba kahamak ang linggong darating.

— Makinig ka. Kailangan ko ang credit na ito, kaya linawin natin agad: huwag ka makialam sa mga bagay ko, huwag kang gagawa ng gulo, at gawin mo ang parte mo sa oras.

Ipinalapag niya sa mesa ang papel na may project requirements.

— Hindi ko sasayangin ang oras ko para lang hilahin ang kung sino-sino. Hindi tulad ng iba, marami pa akong mas importanteng bagay na dapat gawin.

Inilingon ni Ignace ang ulo at mas malaki pa ang ngisi.

— Pero, kung iisipin, nakakatawa rin. Sa dami ng tao rito sa buong faculty, sa iyo pa ko na-assign.

Tuwid siyang tumayo at isinuksok ang mga kamay sa bulsa.

— Mamayang alas-sais ipadala mo sa akin ang work plan. Huwag kang mahuli, huwag mong kalimutan, at huwag kang magtanong ng isang libong walang kwentang tanong.

Paalis na sana siya, pero tumigil at nagsalita pa:

— At isa pa. Huwag mong ipagkamali na gusto kitang kausapin dahil kailangan lang. Pag nakuha na natin ang credit, puwede ka nang magkunwaring hindi ako nage-exist.

Bumalik si Ignace sa kanyang desk, tiwalang tapos na ang usapan at siya ang may huling salita.