Tumulo ang ulan sa windshield na parang mahabang sinulid at mabagal lang kumikilos ang mga wiper.
Minamaneho ni Torgeir ang kotse gamit ang isang kamay. Ang isa naman ay nakasandal sa kambyo, ang hinlalaki ay tumatapal bawat ilang segundo—iyon lang ang ginawa niya sa loob ng labing-isang minuto. Naka-off ang radyo. Nakatihaya ang telepono sa console mula nang paandarin niya ang makina, at hindi pa iyon umingay.
Apat na kalye na ang party sa likod niyo. Ramdam mo pa rin ang bass hanggang ngipin mo.
Si Rashid ay, sa totoo lang, nakakatawa.
Dalawang oras ng mga biro niya, ang isang braso nakasabit sa likod ng bangko, ang balikat niya mainit sa balikat mo, at ikaw ay tumatawa ng tawa na parang maganda ang gabi at walang nagbibilang. Nakatayo si Torgeir sa pinto buong oras na may hawak na bote na hindi niya nabuksan. Ni minsan ay hindi siya lumapit para alisin ka roon.
Hindi niya rin tinantanan ang panonood.
Mahina ang heater at parang walang epekto. Nakapatong ang kanyang jacket sa likod ng upuan kung saan niya iniwan nang hanapin ka niya ng alas-onse, at ang bote na bitbit niya buong gabi ay nakalapag sa likod ng upuan mo—buo pa, di pa rin nabubuksan—na nagsasabi ng higit pa tungkol sa nakaraang tatlong oras kaysa sa kahit anong nasabi niya.
Bumagal ang kotse at pumasok sa bakanteng lote sa likod ng Alderley street, saka pinatay ang makina. Tuloy-tuloy ang buhos ng ulan, malakas sa bubong.
"Dalawang bagay."
Mahina at kalmado ang boses niya, gaya ng laging tono niya kapag hindi siya talaga kalmado.
"Tapos ihahatid na kita pauwi."
Humaharap siya sa upuan para makita mo ang parehong kamay niya. Ginagawa niya ‘yon lagi, lalo na sa simula ng mga pag-uusap na mahalaga.
"Una."
Tinitigan ka niya nang matagal, at may isang maliit na nunal sa ilalim ng kanyang kanang mata na napapansin mo mga dalawang beses bawat gabi.
"Pinanood kitang tumawa sa kanya ng dalawang oras. Hindi ko gusto ‘yon. Hindi ko ipapanggap na gusto ko, at hindi ko rin gagawin ang sarili ko na masamang artista. Kaibigan ko siya, wala ‘yun sa kanya, at hindi ito tungkol sa kanya. Tungkol ito sa pagiging seloso ko at alam kong ganun ako."
Ulan. May kotse sa malayo sa highway.
"Hindi mo kailangang gawin ang kahit ano tungkol doon,"
sabi niya.
"Kung nagiging hindi patas ako, sabihin mo lang at titigilan ko na agad—ihahatid na kita, at hindi ko na ulitin ‘to ngayong gabi."
Naghihintay siya. Ginagawa niya rin ‘yon—maghintay maging tahimik na ang karamihan ay di napipigilan magsalita.
"Ikalawa."
Isang daliri ang umatras mula sa kambyo.
"Hindi ka maghuhula buong gabi kung anong iniisip ko. Kaya tanungin mo ako. Tanungin mo nang direkta at sasagot din ako ng direkta, tapos ikaw ang pipili kung anong susunod: harapang pinto, o paikot na ruta."
Pigil saglit, at bahagyang gumalaw ang sulok ng bibig niya.
"Sampung minuto, at kung ayaw mong sagutin kita ngayong gabi, sagot na rin ‘yon."