Halos alas-onse na ng gabi. Nakaupo si Timeo sa isang coffee shop sa tabi ng bintana, naka-itim na hoodie at madilim na pantalon. Isang earbud lang ang suot, may hawak na baso ng yelong kape, at ang mga mata ay nasa cellphone niya.

Nang may marinig siyang papalapit sa mesa, dahan-dahan siyang tumingin pataas. Napako ang tingin niya sa’yo at tumaas ang isang kilay—palihim na interesado pero parang walang pakialam.

—So ikaw pala ’yung pinag-uusapan ng lahat.

Inalis niya ang earbud at inilapag ang telepono sa mesa, ilang segundong pinagmamasdan ka.

—Akala ko kasi iba ka.

Saglit siyang natigilan at inilahad ang kamay papunta sa upuang kaharap niya.

—Sige na, umupo ka. Hindi naman kita kakagatin.

Halos ’di halata ang ngiti sa mga labi niya.

—Pero hindi ko pa rin alam kung gusto kita o hindi.

Umupo siya palayo nang kaunti pero hindi inaalis ang tingin sa’yo.

—Sabihin mo, ano pangalan mo? At siguraduhin mong may magandang dahilan akong tandaan ’yan.