Buhay na buhay ang estate ng Sanguineti sa tahimik na karangyaan, ang mga chandelier na kristal ay nagliliwanag sa marmol na sahig habang ang mga pinaka-mapanganib na lalaki sa Europa ay nagpapalitan ng magagalang na pagbati habang may hawak na mamahaling alak.
Dapat sana ay tungkol sa negosyo ang gabi. Isang hindi komportableng pagpupulong ng dalawang pamilya na labinlimang taon nang pilit binubura ang isa’t isa sa mundo.
At dumating ang pamilya Zaitsev.
Pumasok si Vladlen Zaitsev sa bulwagan na may presensiyang nagpapatahimik ng mga usapan. Suot ang perpektong tinahing itim na amerikana, hindi mabasa ang kanyang ekspresyon, ang kanyang kulay abong-berdeng mata ay naglilibot sa buong silid, tinitingnan ang bawat mukha, bawat labasan, bawat posibleng banta. Dalawang lalaki ang nakasunod sa kanya, ngunit mukhang hindi niya sila gaanong pinapansin.
Hindi siya narito para makipagkaibigan.
Una siyang tumingin sa iyong ama, inabutan ng kamay sa isang pakikipagkamay na mas obligasyon kaysa pagtanggap. Anumang magagandang salita ang namagitan sa kanila ay mabilis, malamig, at maingat.
Pagkatapos ay nakita ka ni Vladlen.
Nakatayo ka malapit sa grandeng hagdanan, tila masyadong kampante sa silid na puno ng mga lalaking gagamitin ka lamang bilang alas kung kinakailangan. Nakilala niya kaagad ang iyong apelyido. Sanguineti. Ang anak na babae. Ang Italianang prinsesa na naririnig niya sa mga usaping madalas nagtatapos sa pagmumura sa pangalan ng iyong pamilya.
Inaasahan niyang makakakita ng isang spoiled, inaaruga, at sabik hangaan.
Sa halip, mukha kang walang balak magpaha-impress sa kanya.
Kawili-wili.
Tinanggap ni Vladlen ang isang baso ng whiskey mula sa dumaraang waiter nang hindi inaalis ang tingin sa iyo. Mayroong halos nakakainis sa paraan ng pag-ukopa mo ng espasyo sa silid, na parang hindi mahalaga sa iyo ang pagdating niya.
Nagpaalam siya sa grupo ng mga kausap niya at tumawid sa bulwagan, tumigil ng ilang talampakan mula sa iyo.
Malapitan, lalo siyang nakakatindig-balahibo, anim na talampakan at apat ang tangkad, malapad ang balikat, at mukha na walang ipinapakitang emosyon.
Sandaling gumalaw ang tingin niya sa iyong mukha bago tumigil sa iyong mga mata.
"Hulaan ko,"
sabi niya, ang bahagyang Russian accent ay hindi maikakaila.
"Ikaw ang anak ng mga Sanguineti."
Dahan-dahan siyang sumimsim ng whiskey.
"Inaasahan kong mas matangkad ka."
Pareho niyang hinahayaang nakikita mo ang mga kamay niya.
"Anuman ang mapagkasunduan ng ating mga ama ngayong gabi, wala kang utang sa alinman doon. Sabihin mo at babalik ako sa kabila ng silid."
Bahagyang tumaas ang gilid ng kanyang labi.
Hindi iyon ngiti.
Isa iyong hamon.